Οι νέοι διοικητές των νοσοκομείων εκτός 1ης και 2ης ΥΠε

Οι νέοι διοικητές των νοσοκομείων εκτός 1ης και 2ης ΥΠε

Αναλυτικά:

 

3Η ΥΠΕ

 

ΓΝ ΦΛΩΡΙΝΑΣ ΚΕΤΣΕΤΖΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΔΙΟΙΚΗΤΗΣ
ΓΝ ΚΑΣΤΟΡΙΑΣ ΟΡΦΑΝΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΔΙΟΙΚΗΤΗΣ
ΓΝ ΠΕΛΛΑΣ ΤΣΙΑΜΗΤΡΟΣ ΗΛΙΑΣ ΔΙΟΙΚΗΤΗΣ
ΓΝ ΓΡΕΒΕΝΩΝ ΚΟΥΚΑΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΔΙΟΙΚΗΤΗΣ
ΓΝ ΘΕΣ/ΝΙΚΗΣ «Γ. ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ» ΤΖΗΚΑΛΑΓΙΑΣ ΖΗΣΗΣ ΔΙΟΙΚΗΤΗΣ
ΓΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ «Γ. ΓΕΝΝΗΜΑΤΑΣ» ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ ΠΑΥΛΟΣ ΔΙΟΙΚΗΤΗΣ
ΓΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ «Ο ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ» ΤΣΑΚΙΡΗΣ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝ ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΗΣ ΔΙΟΙΚΗΤΗΣ
ΓΝ ΗΜΑΘΕΙΑΣ ΜΠΙΝΟΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΗΣ ΔΙΟΙΚΗΤΗΣ
ΨΝΘ ΓΙΑΝΝΟΥΤΣΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΗΣ ΔΙΟΙΚΗΤΗΣ
ΓΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ «Γ. ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ» ΤΖΙΟΥΜΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΣ ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΗΣ ΔΙΟΙΚΗΤΗΣ

 

4Η ΥΠΕ

 

ΑΝΤΙΚΑΡΚΙΝΙΚΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ «ΘΕΑΓΕΝΕΙΟ» ΚΟΥΡΤΕΛΗ – ΞΟΥΡΗ ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΔΙΟΙΚΗΤΗΣ
ΓΝ ΣΕΡΡΩΝ ΕΥΣΤΑΘΙΑΔΗΣ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΔΙΟΙΚΗΤΗΣ
ΓΝ ΞΑΝΘΗΣ ΠΑΣΧΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΔΙΟΙΚΗΤΗΣ
ΓΝ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ ΜΠΙΣΧΙΝΙΩΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΔΙΟΙΚΗΤΗΣ
ΓΝ ΚΟΜΟΤΗΝΗΣ ΝΑΛΜΠΑΝΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΔΙΟΙΚΗΤΗΣ
ΓΝ ΚΙΛΚΙΣ ΑΝΘΡΑΚΙΔΗΣ ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗΣ ΔΙΟΙΚΗΤΗΣ
ΓΝ ΔΙΔΥΜΟΤΕΙΧΟΥ ΚΑΚΑΛΗ ΑΘΑΝΑΣΙΑ ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΗΣ ΔΙΟΙΚΗΤΗΣ
ΓΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ «ΙΠΠΟΚΡΑΤΕΙΟ» ΦΑΡΜΑΚΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΗΣ ΔΙΟΙΚΗΤΗΣ

 

5Η ΥΠΕ

 

ΠΓΝ ΛΑΡΙΣΑΣ ΜΗΤΣΙΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΔΙΟΙΚΗΤΗΣ
ΓΝ ΤΡΙΚΑΛΩΝ ΣΟΥΦΛΙΑΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΔΙΟΙΚΗΤΗΣ
ΓΝ ΚΑΡΠΕΝΗΣΙΟΥ ΤΣΕΚΟΥΡΑ ΕΛΕΝΗ ΔΙΟΙΚΗΤΗΣ
ΓΝ – ΚΥ ΚΥΜΗΣ ΧΑΤΖΗΜΑΡΓΑΡΙΤΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΗΣ ΔΙΟΙΚΗΤΗΣ
ΓΝ ΛΑΡΙΣΑΣ «ΚΟΥΤΛΙΜΠΑΝΕΙΟ» ΚΟΥΤΣΙΑΝΑΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΗΣ ΔΙΟΙΚΗΤΗΣ
ΠΓΝ ΛΑΡΙΣΑΣ ΤΖΑΒΕΛΛΑ – ΑΔΑΜΑΚΗ ΕΥΔΟΚΙΑ ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΗΣ ΔΙΟΙΚΗΤΗΣ

 

6Η ΥΠΕ

 

ΠΓΝ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ ΒΑΒΒΑΣ ΦΩΤΙΟΣ ΔΙΟΙΚΗΤΗΣ
ΓΝ ΠΑΤΡΩΝ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΔΙΟΙΚΗΤΗΣ
ΓΝ ΚΕΡΚΥΡΑΣ ΓΡΗΓΟΡΟΠΟΥΛΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΔΙΟΙΚΗΤΗΣ
ΠΓΝ ΠΑΤΡΩΝ «ΠΑΝΑΓΙΑ Η ΒΟΗΘΕΙΑ» ΜΠΟΝΑΝΟΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΔΙΟΙΚΗΤΗΣ
ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ «Γ. ΧΑΤΖΗΚΩΣΤΑ» ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ ΛΑΜΠΡΟΣ ΔΙΟΙΚΗΤΗΣ
ΓΝ ΑΡΤΑΣ ΚΑΤΣΑΚΙΩΡΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΔΙΟΙΚΗΤΗΣ
ΓΝ ΛΑΚΩΝΙΑΣ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ ΕΥΔΟΞΙΑ ΔΙΟΙΚΗΤΗΣ
ΓΝ ΚΕΦΑΛΛΗΝΙΑΣ ΖΑΦΕΙΡΟΠΟΥΛΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΔΙΟΙΚΗΤΗΣ
ΓΝ ΠΡΕΒΕΖΑΣ ΓΙΩΡΓΑΚΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΔΙΟΙΚΗΤΗΣ
ΓΝ ΛΕΥΚΑΔΑΣ ΓΡΗΓΟΡΟΠΟΥΛΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΔΙΟΙΚΗΤΗΣ
ΓΝ ΚΑΡΑΜΑΝΔΑΝΕΙΟ ΚΥ ΠΑΤΡΩΝ ΣΤΑΚΙΑΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΔΙΟΙΚΗΤΗΣ
ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΟ ΓΝ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ ΚΩΣΤΑΚΗ ΗΛΙΑΝΑ ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΗΣ ΔΙΟΙΚΗΤΗΣ
ΑΓ. ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΑΡΑΜΠΕΛΙΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΗΣ ΔΙΟΙΚΗΤΗΣ
ΓΝ ΑΙΤΩΛ/ΝΙΑΣ ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΗΣ ΔΙΟΙΚΗΤΗΣ
ΓΝ ΛΑΚΩΝΙΑΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΗΣ ΔΙΟΙΚΗΤΗΣ
ΓΝ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΑΧΑΪΑΣ ΜΕΝΤΖΕΛΟΠΟΥΛΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΗΣ ΔΙΟΙΚΗΤΗΣ
ΓΝ ΚΕΦΑΛΛΗΝΙΑΣ ΜΑΡΚΑΤΟΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΗΣ ΔΙΟΙΚΗΤΗΣ
ΠΓΝ ΠΑΤΡΩΝ «ΠΑΝΑΓΙΑ Η ΒΟΗΘΕΙΑ» ΚΩΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ ΕΙΡΗΝΗ ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΗΣ ΔΙΟΙΚΗΤΗΣ

Σχολιάστε

Filed under ΘΕΜΑΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ, ΠΟΕΔΗΝ, ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΓΕΝΙΚΟΥ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟΥ ΣΕΡΡΩΝ "ΑΓΙΟΣ ΛΟΥΚΑΣ"

Νέους διοικητές και υποδιοικητές σε 20 νοσοκομεία ανακοίνωσε το υπουργείο Υγείας

Τις νέες διοικήσεις σε νοσοκομεία ανά την επικράτεια ανακοίνωσε το υπουργείο Υγείας.

Ειδικότερα, με απόφαση του υπουργού Υγείας, Άδωνι Γεωργιάδη, ορίζονται οι παρακάτω διοικητές και αναπληρωτές διοικητές:

Διοικητές

Γ.Ν. Καβάλας: Κοπατσάρης Χρήστος 4η ΥΠΕ
Γ.Ν. Δράμας: Τρέντζιος Κωνσταντίνος 4η ΥΠΕ
Γ.Ν. Βόλου «Αχιλλοπούλειο»: Καραμπατσάς Κωνσταντίνος 5η ΥΠΕ
Γ.Ν. – Κ.Υ. Φιλιατών, Θεσπρωτίας: Δερδεμέζης Σπυρίδων 6η ΥΠΕ
Γ.Ν. Ζακύνθου «Αγ. Διονύσιος»: Κονιδάς Κωνσταντίνος 6η ΥΠΕ
Γενικό Παναρκαδικό Νοσοκομείο Τρίπολης «Η Ευαγγελίστρια»: Χρόνης Νικόλαος 6η ΥΠΕ

Αναπληρωτές Διοικητές

Γ.Ν. Σπηλιοπούλειο «Η Αγ. Ελένη»: Φασιανός Χρήστος 1η ΥΠΕ
Γ.Ν.Α. «Ο Ευαγγελισμός» (για Οφθαλμιατρείο Αθηνών – Πολυκλινική): Γεωργόπουλος Παναγιώτης 1η ΥΠΕ
Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Αττικής «Δαφνί»: Χονδρονικόλα Αφροδίτη 2η ΥΠΕ
Γ.Ν. – Κ.Υ. Καλύμνου «Το Βουβάλειο»: Σκουλικαρίτης Ηλίας 2η ΥΠΕ
Γ.Ν. Πτολεμαΐδας «Μποδοσάκειο»: Αντωνάκης Νίκος 3η ΥΠΕ
Γ.Ν. Γιαννιτσών: Τσακπουνίδης Παναγιώτης 3η ΥΠΕ
ΠΓΝΘ ΑΧΕΠΑ: Τσαλικάκης Δημήτρης 4η ΥΠΕ
Νοσοκομείο Ειδικών Παθήσεων Θεσσαλονίκης: Μελετιάδης Μιχάλης 4η ΥΠΕ
Γ.Ν.Θ. «Ιπποκράτειο» (για Νοσοκομείο Αφροδίσιων & Δερματικών Νόσων Θεσσαλονίκης): Φαρμάκης Νικόλαος 4η ΥΠΕ
Γ.Ν. – Κ.Υ. Γουμένισσας: Βαμβίνης Στυλιανός 4η ΥΠΕ
Γ.Ν. Βόλου «Αχιλλοπούλειο»: Μπαλής Χαράλαμπος 5η ΥΠΕ
Γ.Ν. Θηβών: Λιακοπούλου Αικατερίνη 5η ΥΠΕ
Γ.Ν. – Κ.Υ. Κρεστένων: Στασινόπουλος Διονύσιος 6η ΥΠΕ
Γ.Ν. – Κ.Υ. Ιεράπετρας: Ματαλιωτάκης Γεώργιος 7η ΥΠΕ

Σχολιάστε

Filed under ΘΕΜΑΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ

ΚΑΛΕΣΜΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΗΝ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΣ.

Συναδέλφισσες και συνάδελφοι,
Το Ν. Τ. ΑΔΕΔΥ Σερρών καλεί όλους τους εργαζόμενους, τους Συνταξιούχους, τους Ανέργους σε μαζική συμμετοχή στη πρωτομαγιάτικη απεργιακή συγκέντρωση που θα γίνει την Μ. Τετάρτη, 1η Μάη και ώρα 11.00 πμ. στο Εργατικό Κέντρο Σερρών.
Τιμάμε την Πρωτομαγιά και τους αγωνιστές που έδωσαν το αίμα τους, πριν από ένα και πλέον αιώνα, σε μια εποχή, που οι εργαζόμενοι όλου του κόσμου πλήττονται από τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές, οι οποίες ασκούνται από τις κυβερνήσεις στην προσπάθεια να ξεπεράσουν τις συνέπειες της καπιταλιστικής κρίσης με μέτρα σε βάρος των εργαζομένων και υπέρ του μεγάλου κεφαλαίου και των τραπεζιτών.
Το οκτάωρο ουσιαστικά δεν ισχύει, οι μισθοί, οι συντάξεις μειώνονται δραματικά, τα εργασιακά δικαιώματα, οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας καταργούνται και αντικαθίστανται από ατομικές συμβάσεις, προκειμένου να υπονομευθεί η συλλογική δράση των εργαζομένων και οι ενωτικές μαζικές κινητοποιήσεις των συνδικάτων.
Στη χώρα μας, επί τρία χρόνια, εφαρμόζονται οι πιο σκληρές και αδιέξοδες πολιτικές, τάχα για τη σωτηρία της χώρας, που έχουν ως συνέπεια η ελληνική κοινωνία να υφίσταται ανθρωπιστική κρίση.
Η ανεργία έχει φθάσει στο 30%, ενώ στους νέους υπερβαίνει το 56%, με συνέπεια να οδηγούνται σε μαζική μετανάστευση για αναζήτηση εργασίας και ενός καλύτερου μέλλοντος. Η οικονομία διαλύεται, οι μικρές επιχειρήσεις κλείνουν, η ύφεση πλησιάζει, αθροιστικά, το 30%. Εκατο­ντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι εργάζονται χωρίς να πληρώ­νονται και η ελληνική οικογένεια αντιμετωπίζει προβλήμα­τα στοιχειώδους επιβίωσης.
Το 4ο Μνημόνιο, το οποίο συναποφασίστηκε από την Κυβέρνηση και την Τρόικα, περιέχει κι άλλα πιο σκληρά μέτρα, παρά τις προεκλογικές αλλά και μετεκλογικές δε­σμεύσεις περί του αντιθέτου.
Το χαράτσι μονιμοποιείται, οι μικρές επιχειρήσεις δέχονται τη χαριστική βολή με την επιβολή του μέτρου της λειτουργίας των καταστημάτων όλες τις Κυριακές του χρό­νου, τα ασφαλιστικά ταμεία οδηγούνται σε πλήρη κατάρ­ρευση.
Οι Δημόσιες Υπηρεσίες διαλύονται και η μονιμότη­τα των δημοσίων υπαλλήλων, κατάκτηση ενός αιώνα και πλέον, κατοχυρωμένη από το Σύνταγμα, ουσιαστικά, κα­ταργείται.
Οι δημόσιοι υπάλληλοι, που θεωρήθηκαν από την αρχή της κρίσης σαν αποκλειστικά υπεύθυνοι για όλα τα προ­βλήματα της χώρας, σήμερα στοχοποιούνται, για άλλη μια φορά και χαρακτηρίζονται «υπεράριθμοι», «ράθυμοι», «διεφθαρμένοι», προκειμένου να δικαιολογηθούν οι μαζι­κές απολύσεις.
Οι καταργήσεις και συγχωνεύσεις οργανισμών και η διαδικασία της «παραγωγής επίορκων» αποτελούν το όχημα για μαζικές απολύσεις, με στόχο τη μείωση του προσωπικού και την υλοποίηση των δεσμεύσεων του μνη­μονίου.
15.000 θα απολυθούν το επόμενο διάστημα και συνολι­κά 150.000 – 180.000 θα απομακρυνθούν (συνταξιοδοτή­σεις – απολύσεις) μέχρι το 2015.
Τα δημόσια κοινωνικά αγαθά υποβαθμίζονται και οι δημόσιες υπηρεσίες της υγείας, της παιδείας, της κοινωνι­κής πρόνοιας εμπορευματοποιούνται, με προοπτική να τα απολαμβάνουν μόνο όσοι μπορούν να πληρώσουν. Ταυτό­χρονα, αποκλείεται από αυτά η πλειοψηφία της Κοινωνίας που σήμερα εξαθλιώνεται.
Ο δημόσιος πλούτος της χώρας ξεπουλιέται, αντί «πι­νακίου φακής», «θυσία» στις απαιτήσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης και στα συμφέροντα των ντόπιων και ξένων κεφα­λαιούχων, των εργοδοτών και των τραπεζιτών.
Οι εργαζόμενοι, οι απλοί πολίτες του μόχθου, οι νέοι, οι συνταξιούχοι, οι άνεργοι αγωνιζόμαστε για την ανα­τροπή των μνημονιακών πολιτικών και απαιτούμε μια διαφορετική πολιτική που να διασφαλίζει και να διευ­ρύνει τα εργασιακά, ασφαλιστικά και κοινωνικά μας δικαιώματα                         
Αγωνιζόμαστε
για την αναβάθμιση των δημοσίων υπηρεσιών
για την κατοχύρωση των κοινωνικών αγαθών
ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ
Από την Εκτελεστική Γραμματεία
του Νομαρχιακού Τμήματος
ΑΔΕΔΥ  Σερρών

Σχολιάστε

Filed under ΑΔΕΔΥ

Σικάγο 1886 – Πώς “γεννήθηκε” η εργατική Πρωτομαγιά

Ιστορικό αφιέρωμα στην 1η Μάη: Σικάγο 1886

Σύγκρουση απεργών και αστυνομίας στο Σικάγο
Πώς και γιατί το εργατικό κίνημα καθιέρωσε την 1η Μάη ως παγκόσμια μέρα της εργατικής τάξης; Στις 20 Ιουλίου 1889, το ιδρυτικό συνέδριο της Δεύτερης Διεθνούς πήρε την εξής απόφαση: «Θα οργανωθεί μια μεγάλη διεθνής εκδήλωση για μια καθορισμένη ημερομηνία, με τέτοιο τρόπο, ώστε οι εργάτες σε όλες τις χώρες και σε όλες τις πόλεις ν’ απευθύνουν ταυτόχρονα μια συγκεκριμένη μέρα, προς τις δημόσιες αρχές, ένα αίτημα για να καθοριστεί η εργάσιμη μέρα σε οκτώ ώρες και να τεθούν σε ισχύ οι άλλες αποφάσεις του Διεθνούς Συνεδρίου του Παρισιού.Ενόψει του ότι μια τέτοια εκδήλωση έχει ήδη αποφασιστεί από την Αμερικανική Ομοσπονδία Εργασίας στο συνέδριό της, το Δεκέμβρη του 1888 στο Σεντ Λούις για την 1η του Μάη 1890, η μέρα αυτή γίνεται δεκτή σαν η μέρα για τη διεθνή εκδήλωση. Οι εργάτες των διαφόρων χωρών θα πρέπει να οργανώσουν την εκδήλωση με τρόπο ανάλογο προς τις συνθήκες της χώρας τους» (Ουίλιαμ Φόστερ: «Η Ιστορία των τριών Διεθνών», Αθήνα 1975, σελ. 175).
Γιατί όμως η 1η Μάη; Ηταν η μέρα της μεγάλης απεργίας στο Σικάγο των ΗΠΑ με αίτημα την καθιέρωση της 8ωρης εργάσιμης μέρας, αντί της 10ωρης, 11ωρης έως και 14ωρης που ήταν ως τότε. Απεργία η οποία συνεχίστηκε και τις επόμενες μέρες και που βάφτηκε στο αίμα των εργατών από το χτύπημα αστυνομίας με εντολή των καπιταλιστών, ενώ οι ηγέτες, πρωτεργάτες των τότε εργατικών κινητοποιήσεων για το 8ωρο καταδικάστηκαν σε θάνατο και εκτελέστηκαν. Ετσι η 1η Μάη του 1886 αποφασίστηκε να καθιερωθεί ως η Εργατική Πρωτομαγιά.
 
Αςπαρακολουθήσουμε τα ιστορικά γεγονότα του εργατικού κινήματος της τότε περιόδου. Πηγή το έργο των Ρίτσαρντ Ο. Μπόγιερ και Χέρμπερτ Μ. Μόρε, «Η άγνωστη Ιστορία του Εργατικού Κινήματος των ΗΠΑ», εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή».
 
Ηταν μια θαυμάσια μέρα
«Παντού βλέπει κανείς αναταραχή για το οχτάωρο», έγραφε ο Τζον Σουίντον στην εφημερίδα του, στις 18 του Απρίλη 1886. Οι εργάτες διαδήλωναν και τραγουδούσαν από τη Νέα Υόρκη μέχρι το Σαν Φραντσίσκο. Οι εφημερίδες, ομόφωνα και με μικρές διαφοροποιήσεις, δήλωναν ότι το κίνημα ήταν «κομμουνιστικό, ανατριχιαστικό και αχαλίνωτο». Δήλωναν ότι θα έφερνε «μείωση μισθών, φτώχεια και κοινωνική υποβάθμιση του αμερικανικού εργάτη», ενώ θα έσπρωχνε τους εργάτες σε «αλητεία και χαρτοπαιξία, βία, κραιπάλη και αλκοολισμό». Η Νιου Γιορκ Τάιμς, στις 25 του Απρίλη 1886, χαρακτήρισε το κίνημα «αντιαμερικανικό», προσθέτοντας ότι «οι εργατικές αναταραχές προκαλούνται από ξένους»…
Οι εφημερίδες και οι βιομήχανοι διέδιδαν ότι η πρώτη του Μάη ήταν η ημερομηνία που θα γινόταν μια κομμουνιστική εργατική εξέγερση, σύμφωνα με το μοντέλο της Παρισινής Κομμούνας. Ο Μέλβιλ Ε. Στόουν, διευθυντής της εφημερίδας Σικάγκο Ντέιλι Νιους – η οποία χαρακτηριζόταν «η πιο κερδοφόρα έκδοση δυτικά της Νέας Υόρκης» – έλεγε ότι «εύκολα προβλέπεται επανάληψη των ταραχών της Παρισινής Κομμούνας», για την 1η Μάη 1886. Στο φύλλο της μέρας εκείνης, η εφημερίδα του Σικάγου Ιντερ Οσεαν ανακοίνωνε: «Οι σοσιαλιστές ταραχοποιοί δήλωσαν με καμάρι ότι θα χρησιμοποιήσουν τη διαδήλωση για το οχτάωρο προς όφελός τους… Εγινε γνωστό ότι φτάνουν σήμερα στο Σικάγο μερικοί από τους πιο ικανούς καθοδηγητές του σοσιαλιστικού κινήματος»…
Η 1η του Μάη ήταν μια θαυμάσια μέρα. Ο παγωμένος άνεμος της λίμνης, που συχνά ήταν πολύ διαπεραστικός την άνοιξη, ξαφνικά έπεσε και είχε βγει ένας δυνατός ήλιος. Ολα ήταν ήσυχα, τα εργοστάσια άδεια, οι αποθήκες κλειστές, τα φορτηγά βαγόνια αχρησιμοποίητα, οι δρόμοι έρημοι, οι οικοδομές παρατημένες, δεν έβγαινε καπνός από τα φουγάρα των εργοστασίων και οι μάντρες των ζώων ήταν σιωπηλές.
Ηταν Σάββατο, εργάσιμη μέρα. Ομως οι εργάτες γελώντας, κουβεντιάζοντας και ντυμένοι με τα καλά τους, κατευθύνονταν μαζί με τις γυναίκες και τα παιδιά τους, στη λεωφόρο Μίτσιγκαν. Ο δρόμος είχε αποκτήσει ατμόσφαιρα γιορτής…
Εξω από τον κύριο όγκο της διαδήλωσης και στους γειτονικούς δρόμους ήταν παραταγμένοι λόχοι αστυνομικών και ειδικών δυνάμεων, έτοιμοι να επιβάλουν «το νόμο και την τάξη». Σε στρατηγικά σημεία, στις στέγες, ήταν μαζεμένοι αστυνομικοί, Πίνκερτον και αξιωματικοί της εθνοφρουράς, κρατώντας όπλα και άλλα σύνεργα πολέμου. Στους στρατώνες, 1.350 εθνοφρουροί με στολή, οπλισμό και πολυβόλα περίμεναν το σύνθημα για να δράσουν. Σε ένα κεντρικό κτίριο γραφείων μαζεύτηκαν ηγετικά στελέχη της Επιτροπής Πολιτών. Συνεδρίαζαν όλη την ημέρα και έπαιρναν αναφορές από έξω για την επικείμενη σύγκρουση. Αυτοί ήταν το γενικό επιτελείο που συντόνιζε τη μάχη για τη διάσωση του Σικάγου από το κομμουνιστικό οχτάωρο…

H σφαγή των εργατών του Σικάγο στην πλατεία Χέιμάρκετ
Η διαδήλωση
Γύρω στους 340.000 εργάτες διαδήλωναν σε όλη τη χώρα. Περίπου 190.000 είχαν κατέβει σε απεργία. Στο Σικάγο 80.000 απεργούσαν για το οχτάωρο και οι περισσότεροι, είπε ο Σπάις δείχνοντας με συγκίνηση, βρίσκονταν εδώ και περίμεναν να αρχίσει η διαδήλωση. Μια δεύτερη σκέψη πέρασε από το μυαλό του και είπε στον Πάρσονς να διαβάσει το κύριο άρθρο της Μέιλ:
«Στην πόλη μας υπάρχουν δύο επικίνδυνοι κακοποιοί, δύο ακαμάτηδες δειλοί που πάνε να δημιουργήσουν φασαρίες. Ο ένας λέγεται Πάρσονς, ο άλλος Σπάις…
»Θυμηθείτε τα ονόματα τους σήμερα. Παρακολουθήστε τους. Θεωρήστε τους προσωπικά υπεύθυνους για όποια φασαρία δημιουργηθεί. Τιμωρήστε τους παραδειγματικά αν σημειωθούν ταραχές!».
Η διαδήλωση άρχιζε, οι χιλιάδες ξεκινούσαν την πορεία και ο καθένας ένιωθε μέσα του τη δύναμη, την τεράστια δύναμη της αλληλεγγύης… όλοι αποφασισμένοι στη διεκδίκηση του οχτάωρου.
Ο Πάρσονς βάδιζε κοντά στην κεφαλή της πορείας… Η πορεία κατευθύνθηκε προς τη λίμνη Φροντ, όπου θα γίνονταν ομιλίες στα αγγλικά, τα τσέχικα, τα γερμανικά και τα πολωνικά. Ο Πάρσονς μίλησε για την ακατανίκητη δύναμη της ενωμένης εργατικής τάξης. Ο Σπάις, τριάντα ενός χρόνων, εκδότης της γερμανόφωνης εργατικής εφημερίδας Αρμπάιτερ – Τσάιτουνγκ και εξίσου εύγλωττος στη μητρική του γλώσσα και στα αγγλικά, ήταν πολύ αγαπητός στους συγκεντρωμένους… Καθώς τα χειροκροτήματα για τον Σπάις έσβηναν, η Πρωτομαγιά ανήκε πια στο παρελθόν.
Δεν έγινε αιματοχυσία, ούτε επαναλήφθηκε η Παρισινή Κομμούνα… Ο Τύπος με απολογητικό ύφος άρχισε να μετριάζει τις βίαιες προβλέψεις του… το Σικάγο τώρα ένιωθε κάπως εξαπατημένο με την ειρηνική διαδήλωση. Η επόμενη μέρα ήταν Κυριακή και ο Πάρσονς πήγε στο Σινσινάτι για να μιλήσει σε μια συγκέντρωση. Τη Δευτέρα η απεργία απλώθηκε και πολλές χιλιάδες εργατών του Σικάγου κατάκτησαν το οχτάωρο, ενώ η Επιτροπή Πολιτών εξακολουθούσε να υποστηρίζει ότι κάτι έπρεπε να γίνει.
Η συγκέντρωση στη Χέιμάρκετ
Η αστυνομία, εξοργισμένη από τη διάψευση των υψηλών προσδοκιών της για την Πρωτομαγιά, παρηγορήθηκε κάπως χτυπώντας τους εργαζόμενους στο λοκάουτ του εργοστασίου θεριστικών μηχανών του Μακ Κόρμικ και βάζοντας μέσα 300 απεργοσπάστες. Την ώρα που έκλεινε το εργοστάσιο, ένα μεγάλο πλήθος εργατών περίμενε να βγουν οι απεργοσπάστες. Τότε, ξαφνικά, τα όπλα των αστυνομικών στράφηκαν κατά πάνω τους. Εκείνοι υποχώρησαν και έκαναν να φύγουν, όταν η αστυνομία, σύμφωνα με έναν αυτόπτη μάρτυρα, «άρχισε να πυροβολεί τους εργάτες πισώπλατα. Μερικοί άντρες και αγόρια σκοτώθηκαν καθώς έτρεχαν να φύγουν». Οι νεκροί ήταν έξι. Ο Σπάις, που μιλούσε εκεί κοντά σε συγκέντρωση απεργών εργατών ξυλουργείων, είδε τη σφαγή και το ανέφερε στους συντρόφους του. Αποφασίστηκε να οργανωθεί συγκέντρωση διαμαρτυρίας για την αστυνομική βία, το επόμενο βράδυ στην πλατεία Χέιμάρκετ…
Ο Πάρσονς είχε γυρίσει από το Σινσινάτι με ακμαίο ηθικό και ενθουσιασμένος από τα νέα ότι χιλιάδες εργάτες σε όλη τη χώρα κατακτούσαν το οχτάωρο. Αφού ετοίμασε λεπτομερειακή αναφορά για το ταξίδι του, το μεσημέρι και ενώ έτρωγαν στο σπίτι τους της οδού Ιντιάνα, η Λούσι του είπε για τη συγκέντρωση στη Χέιμάρκετ, αλλά πρόσθεσε ότι την Κυριακή, όσο έλειπε, εκείνη συναντήθηκε με γυναίκες ράφτρες που ήθελαν να οργανωθούν. Ο Πάρσονς, ενθουσιασμένος από αυτή την προοπτική, αποφάσισε να μην πάει στη Χεϊμάρκετ, αλλά να συναντηθεί με τον Σαμ Φίλντεν και άλλα στελέχη του Συνδέσμου Εργαζομένων, στο γραφείο της Αλάρμ, στην Πέμπτη Λεωφόρο 107, για να ασχοληθούν με την οργάνωση των γυναικών…
Συζητούσαν ορισμένες προτάσεις πάνω στην οργανωτική καμπάνια, όταν μπήκε λαχανιασμένος ένας απεσταλμένος. «Η συγκέντρωση είναι μεγάλη στη Χέιμάρκετ», είπε, «και ο Σπάις είναι ο μόνος ομιλητής. Θέλει να πας», είπε στον Πάρσονς, «και συ, επίσης, Φίλντεν».
Το πλήθος δεν έφτανε να γεμίσει την πλατεία, γι’ αυτό ο Σπάις, που είχε πάει πρώτος, έσπρωξε ένα άδειο βαγόνι στη γωνία του λιθόστρωτου δρόμου, μισό τετράγωνο πιο πέρα, για να το χρησιμοποιήσουν σαν εξέδρα οι ομιλητές. Εκεί κοντά βρισκόταν το αστυνομικό τμήμα της οδού Ντεπλέν, με διευθυντή τον αστυνόμο Τζον Μπόνφιλντ, που είχε παρατσούκλι «Γκλόμπερ», όπου 180 αστυφύλακες ήταν σε ετοιμότητα για να κάνουν επίθεση στους συγκεντρωμένους αν το καλούσε η περίσταση. Αυτό δεν το ήξερε ο Σπάις, όπως δεν ήξερε και ότι μέσα στο πλήθος ήταν ο δήμαρχος Κάρτερ Χάρισον.
Ο Σπάις μιλούσε από το βαγόνι, όταν είδε τον Πάρσονς να φτάνει μαζί με τη γυναίκα του και τα παιδιά του. Τον είδε και ο κόσμος και ξέσπασε σε χειροκροτήματα. Ο Πάρσονς έβαλε την οικογένειά του σε ένα άλλο άδειο βαγόνι, πήγε στην αυτοσχέδια εξέδρα, σκαρφάλωσε και άρχισε την ομιλία του. «Δε βρίσκομαι εδώ για να ξεσηκώσω κανέναν», είπε, «αλλά για να πω τα πράγματα έτσι όπως έχουν». Ο δήμαρχος του Σικάγου απομακρύνθηκε από το ακροατήριο, πήγε στο αστυνομικό τμήμα και είπε στον αστυνόμο Μπόνφιλντ ότι η συγκέντρωση ήταν ειρηνική, γι’ αυτό, είπε, δε χρειάζονταν οι αστυφύλακες της επιφυλακής και μπορούσαν να επιστρέψουν στα κανονικά καθήκοντά τους.
Η προβοκάτσια
Η ομιλία του Πάρσονς τέλειωσε στις δέκα. Φυσούσε κιόλας ένας παγωμένος άνεμος από τη μεριά της λίμνης και έπεφταν λίγες σταγόνες βροχής. Ερχόταν καταιγίδα. Πολλοί είχαν φύγει. Τώρα μιλούσε ο Σαμ Φίλντεν, αλλά ο Πάρσονς πήρε τη γυναίκα του και τα παιδιά του από το βαγόνι, όπου τους είχε αφήσει, και με μερικούς άλλους μπήκαν σ’ ένα μπαρ, στου Ζεπφ, στη γωνία. Μετά από λίγο η παρέα γελούσε και έλεγε ιστορίες με ένα ποτήρι μπίρα στο χέρι, ενώ έξω ο Φίλντεν συνέχιζε την ομιλία του μπροστά στο πλήθος, που ολοένα μίκραινε.
«Είναι αλήθεια ή όχι», έλεγε, «ότι δεν εξουσιάζουμε την ίδια μας τη ζωή, ότι άλλοι διαμορφώνουν τις συνθήκες ύπαρξής μας, ότι…». Ξαφνικά φωνές ακούστηκαν: «Προσοχή! Η αστυνομία!». Από το τέρμα του δρόμου φάνηκαν οι 180 αστυφύλακες σε στρατιωτικό σχηματισμό, με τα γκλομπ στα χέρια. Επικεφαλής ήταν ο αστυνόμος Μπόνφιλντ και ο αστυνόμος Γουόρντ. Ο κόσμος άρχισε να τρέχει. Ο Γουόρντ σταμάτησε μπρος στο βαγόνι και είπε στον κατάπληκτο Φίλντεν: «Εν ονόματι του λαού της πολιτείας του Ιλινόις, διατάζω να διαλυθεί αμέσως και ειρηνικά αυτή η συγκέντρωση».
«Μα, Αστυνόμε», είπε ο Φίλντεν με σβησμένη φωνή, «είμαστε ειρηνικοί».
Για μια στιγμή έγινε σιωπή. Μέσα στη νύχτα ακουγόταν ο θόρυβος των ποδιών που έτρεχαν. Ξαφνικά ένα κόκκινο φως έλαμψε και ακούστηκε μια τρομερή έκρηξη. Κάποιος είχε ρίξει μια βόμβα. Ακολούθησε φοβερή σύγχυση. Η αστυνομία πυροβολούσε άγρια προς όλες τις κατευθύνσεις, άνθρωποι έπεφταν στη γη, πολλοί είχαν τραυματιστεί, άλλοι έτρεχαν, έβριζαν, βογκούσαν καθώς τους ποδοπατούσαν ή τους χτυπούσαν με τα γκλομπ οι μανιασμένοι αστυνομικοί, ένας από τους οποίους είχε σκοτωθεί και εφτά ήταν βαριά τραυματισμένοι.
Την άλλη μέρα το Σικάγο και όλη η χώρα είχαν μεταμορφωθεί σε ένα τέρας που διψούσε για εκδίκηση. «Με την έκρηξη της βόμβας», γράφει ο Ντέιβιντ στην αναφορά του στα γεγονότα της Χέιμάρκετ, «ο Τύπος έχασε και το τελευταίο ίχνος αντικειμενικότητας… Ενας χαρακτηριστικός τίτλος ούρλιαζε: «ΤΩΡΑ ΑΙΜΑ!.. Μια βόμβα που ρίχτηκε στις γραμμές της αστυνομίας εγκαινιάζει το έργο του θανάτου».
Η Νιου Γιορκ Τρίμπιουν έγραφε:
«… ο όχλος έμοιαζε να έχει χάσει τα λογικά του, διψούσε για αίμα. Μένοντας σταθερά στη θέση, έριξε καταιγισμούς πυρών στους αστυνομικούς».
Από την αρχή κιόλας, πολλοί σκέφτηκαν ότι η βόμβα ήταν έργο προβοκατόρων και αργότερα αυτή η υπόθεση υποστηρίχτηκε εν μέρει και από την αστυνομία. Το πρωί όμως της 5ης του Μάη, αλλά και πολλές μέρες αργότερα, δεν ήταν φρόνιμο να εκφράζονται τέτοιες σκέψεις. «Συνάντησα πολλές παρέες και άκουσα τις συζητήσεις τους γύρω από τα γεγονότα της προηγούμενης νύχτας», γράφει ένας κάτοικος του Σικάγο εκείνης της εποχής. «Ολοι ήταν σίγουροι ότι δράστες του φοβερού εγκλήματος ήταν οι ομιλητές της συγκέντρωσης και άλλοι υποκινητές των εργατών. “Κρεμάστε τους πρώτα και μετά τους δικάζετε”, ήταν μια φράση που άκουγα συνέχεια… Η ατμόσφαιρα ήταν φορτισμένη από θυμό, φόβο και μίσος».
Οι εφημερίδες της χώρας δήλωναν με ένα στόμα ότι δεν είχε σημασία αν ο Πάρσονς, ο Σπάις και ο Φίλντεν είχαν βάλει τη βόμβα ή όχι. Επρεπε να κρεμαστούν για τις πολιτικές απόψεις τους, για τα λόγια τους και τη γενική δραστηριότητά τους. Οσο περισσότεροι ταραχοποιοί παραδίνονταν στο δήμιο, τόσο το καλύτερο. «Το αίσθημα δικαιοσύνης του λαού», έλεγε η Σικάγκο Τρίμπιουν, «απαιτεί οι ευρωπαίοι δολοφόνοι Ογκαστ Σπάις, Μάικλ Σβαμπ (ένα άλλο μέλος του Διεθνούς Συνδέσμου Εργαζομένων) και Σάμιουελ Φίλντεν να συλληφθούν, να δικαστούν και να απαγχονιστούν για φόνο… Απαιτεί ακόμα να συλληφθεί ο εγκληματίας Α. Ρ. Πάρσονς, που ντρόπιασε τη χώρα με τη γέννησή του σ’ αυτήν, να δικαστεί και να απαγχονιστεί για φόνο»…
Υπερασπίστηκαν την εργατική τάξη με επιβλητικό και θαυμαστό τρόπο
Η διαδικασία της δίκης άρχισε στις 21 του Ιούνη με δικαστή τον Τζόζεφ Ε. Γκάρι…
…οι μάρτυρες, όλοι τρομοκρατημένοι και μερικοί πληρωμένοι, κατέθεσαν ότι οι κατηγορούμενοι συνωμοτούσαν να ανατρέψουν βίαια την κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών και ότι η βόμβα στη Χέιμάρκετ και ο φόνος του Ντίγκαν ήταν το πρώτο χτύπημα μιας γενικότερης επίθεσης ενάντια στην έννομη τάξη. Ομως οι καταθέσεις τους είχαν τόσα αντικρουόμενα στοιχεία, ώστε ανάγκασαν την πολιτική αγωγή να αλλάξει την κατηγορία στη μέση της δίκης. Τώρα ισχυριζόταν ότι ο άγνωστος βομβιστής εμπνεύστηκε την ιδέα να ρίξει τη βόμβα από τα λόγια και τις ιδέες των κατηγορουμένων.
Ετσι, δε δικάζονταν πια οι άνθρωποι, αλλά τα βιβλία και οι γραπτές ιδέες. Το φαινόμενο αυτό επρόκειτο να επαναληφθεί πολλές φορές αργότερα στις ΗΠΑ. Διαβάστηκαν αμέτρητα άρθρα του Πάρσονς και του Σπάις. Εκτέθηκαν στο δικαστήριο όλοι σχεδόν οι λόγοι των κατηγορουμένων. Χρησιμοποιήθηκαν αποσπάσματα βιβλίων πάνω στο χαρακτήρα και τη φιλοσοφία της πολιτικής, σαν ενοχοποιητικά στοιχεία. Το πολιτικό πρόγραμμα του Συνδέσμου Εργαζομένων, οι αποφάσεις και οι δηλώσεις του θεωρήθηκαν αποδείξεις που ενέπλεκαν τους κατηγορουμένους στο φόνο του Ντίγκαν.
Η ετυμηγορία ήταν δεδομένη. Η μεγάλη μέρα της δίκης έφτασε. Οι κατηγορούμενοι απευθύνθηκαν στο δικαστήριο και κατηγόρησαν τους κατηγόρους τους. Εξήγησαν γιατί δεν έπρεπε να καταδικαστούν σε θάνατο και γιατί οι ένοχοι δεν ήταν αυτοί, αλλά η κοινωνία. Η φωνή τους κυριάρχησε μέσα στην αίθουσα και ακούστηκε το ίδιο δυνατά σε όλη τη χώρα. Καμιά εφημερίδα, όσο συντηρητική κι αν ήταν, δεν αρνήθηκε το γεγονός ότι οι κατηγορούμενοι αψήφησαν το θάνατο και υπερασπίστηκαν την εργατική τάξη με επιβλητικό και θαυμαστό τρόπο…
__________________________________________

Ιστορικό αφιέρωμα στην 1η Μάη: Οι πρώτοι εορτασμοί της Πρωτομαγιάς στην Ελλάδα

Συγκέντρωση εργατών και αγροτών στη Λιβαδειά το Μάη του 1919
 
Στις 20 Ιούλη του 1889, το ιδρυτικό συνέδριο της Δεύτερης Διεθνούς κατέληξε σε μια απόφαση που σφράγισε την ιστορία του εργατικού κινήματος σε ολόκληρο τον κόσμο. «Σκοπός μας – έλεγε η απόφαση1– είναι να οργανωθεί μια μεγαλειώδης διαδήλωση σε συγκεκριμένη ημερομηνία, με τέτοιο τρόπο ώστε ταυτόχρονα σ’ όλες τις χώρες και σ’ όλες τις πόλεις, την ίδια συμφωνημένη ημέρα, οι εργάτες να απαιτήσουν απ’ τις δημόσιες αρχές να μειώσουν με νόμο την εργάσιμη ημέρα στις οκτώ ώρες και να εφαρμόσουν στην πράξη τις υπόλοιπες αποφάσεις του Συνεδρίου του Παρισιού. Εχοντας υπόψη το γεγονός ότι μια παρόμοια διαδήλωση έχει ήδη αποφασιστεί για την 1η Μαΐου 1890 από την Αμερικάνικη Ομοσπονδία Εργασίας στο Συνέδριό της, το οποίο συνήλθε στο Σαιντ Λούις τον Δεκέμβριο του 1888, η ημερομηνία αυτή υιοθετείται και για την διεθνή διαδήλωση. Οι εργάτες των διαφόρων χωρών θα πρέπει να οργανώσουν την διαδήλωση αυτή σύμφωνα με τις συνθήκες που τους έχουν επιβληθεί απ’ την συγκεκριμένη κατάσταση κάθε χώρας». Ετσι γεννήθηκε η Εργατική Πρωτομαγιά. Ομως δε γεννήθηκε τυχαία, ούτε αυθαίρετα επιλέχθηκε η 1η Μάη κάθε έτους να είναι η μέρα όπου η εργατική τάξη σε όλο τον πλανήτη θα απεργεί και θα διεκδικεί μαχητικά την ικανοποίηση των αιτημάτων της. Λίγα χρόνια πριν το συνέδριο του Παρισιού, η εργατική τάξη των Ηνωμένων Πολιτειών σφράγιζε ανεξίτηλα την Πρωτομαγιά με τα χρώματα της ταξικής πάλης που διεξάγει το προλεταριάτο κατά των αστών.Το
Εργάτριες της εποχής, σε χειροδιαλογή μεταλλευμάτων στο μεταλλοπλύσιο της Γαλλικής Εταιρείας CFML στον Κυπριανό του Λαυρίου
1884, στο συνέδριό της η νεοσύστατη, τότε, Αμερικανική Ομοσπονδία Εργασίας αποφάσισε ότι η 1η Μάη του 1886 θα είναι μέρα ενός εκτεταμένου απεργιακού αγώνα των εργατών, με σκοπό την καθιέρωση του Οκταώρου. Την απόφαση αυτή, στη συνέχεια, την πήρε στα χέρια της η ίδια η εργατική τάξη των Ηνωμένων Πολιτειών και την έκανε πράξη. Οσο, δε, πλησίαζε η εν λόγω ημερομηνία, τόσο περισσότερο ζούσαν οι Αμερικανοί εργάτες τον πυρετό της μάχης.Στην Πρωτομαγιάτικη απεργία του 1886 στις ΗΠΑ γύρω στο μισό εκατομμύριο εργάτες παράτησαν τη δουλιά τους και συνενώθηκαν στους δρόμους του αγώνα. Σημαντικές απεργίες και διαδηλώσεις έγιναν στις περισσότερες από τις μεγάλες πόλεις, αλλά και στις μικρές πόλεις και κωμοπόλεις. Επίκεντρο, όμως, του αγώνα αναδείχτηκε το Σικάγο, με 90.000 διαδηλωτές στους δρόμους. Ηταν τόσο μεγάλη και τόσο επιβλητική η κινητοποίηση της εργατικής τάξης του Σικάγο που οι καπιταλιστές θεώρησαν πως έπρεπε να επιβληθούν δυναμικά. Ετσι πραγματοποίησαν ένα από τα πιο επαίσχυντα εγκλήματά τους σε βάρος των εργατών. Στις 3 Μάη, η αστυνομία πυροβόλησε εν ψυχρώ εναντίον εργατών που διαδήλωναν – κατά των απεργοσπαστών – έξω από το εργοστάσιο θεριστικών μηχανών Μακ Κόρμικ. Το αποτέλεσμα ήταν να δολοφονηθούν εν ψυχρώ 4 διαδηλωτές και να τραυματιστούν αρκετοί. Την επομένη, 4 Μάη, η εργατική τάξη του Σικάγο πραγματοποίησε διαδήλωση διαμαρτυρίας στο Χέιμαρκετ, όπου κάποιος προβοκάτορας έριξε βόμβα, σκοτώνοντας έναν και τραυματίζοντας πάνω από 70 αστυνομικούς. Οι υπόλοιποι αστυνομικοί ανασυγκροτήθηκαν κι άρχισαν να πυροβολούν εναντίον του πλήθους, προκαλώντας πλήθος τραυματιών και τουλάχιστον έναν νεκρό. Τις επόμενες μέρες πέθαναν άλλοι έξι τραυματίες αστυνομικοί, αλλά ο θάνατός τους ήταν συνέπεια τραυματισμών που υπέστησαν από τους αδιάκριτους πυροβολισμούς των συναδέλφων τους.
Μεταλλωρύχοι στην είσοδο μεταλλευτικής στοάς στην Πλάκα Λαυρίου το 1898
Η, από κάθε άποψη, τραγωδία του Χέιμαρκετ έδωσε την ευκαιρία στο αστικό κράτος να προχωρήσει σε συλλήψεις εργατών ηγετών. Συγκεκριμένα, συνελήφθησαν και οδηγήθηκαν σε σκηνοθετημένη δίκη οκτώ άνθρωποι που είτε δε βρίσκονταν στην πλατεία του Χέιμαρκετ όταν ρίχτηκε η βόμβα είτε δεν ήταν σε θέση έμμεσα ή άμεσα να έχουν την παραμικρή εμπλοκή σ’ αυτήν την υπόθεση. Τελικά, από τους 8 οι Πάρσανς, Σπάις, Φίσερ και Ενγκελ απαγχονίστηκαν στις 11 Νοέμβρη 1887, ο Λιγκ βρέθηκε νεκρός στο κελί του και οι Νημπ, Σουάμπ και Φίλντεν καταδικάστηκαν σε πολλά χρόνια καταναγκαστικά έργα2.Η πρωτομαγιάτικη απεργία του 1886 είχε ως αποτέλεσμα 185.000 εργάτες να κερδίσουν το 8ωρο και τουλάχιστον 200.000 εργάτες να μειώσουν το χρόνο εργασία τους από τις 12 στις 10 και 9 ώρες. Σε πολλές επίσης περιοχές αναγνωρίστηκε η ημιαργία του Σαββάτου, ενώ αρκετές βιομηχανίες σταμάτησαν την κυριακάτικη εργασία. Ηταν λογικό, επομένως, να υιοθετηθεί στη συνέχεια η Πρωτομαγιά ως η παγκόσμια μέρα της εργατικής τάξης. Αρχισε δε να γιορτάζεται ως τέτοια από το 1890. Ας δούμε όμως πότε άρχισε να γιορτάζεται και στην Ελλάδα.
Η πρώτη Εργατική Πρωτομαγιά στην Ελλάδα – Η προετοιμασία…
Η πρώτη Πρωτομαγιά στην Ελλάδα γιορτάστηκε το 1893, με πρωτοβουλία του Κεντρικού Σοσιαλιστικού Συλλόγου του Σταύρου Καλλέργη, που ιδρύθηκε από τον τελευταίο στις 20 Ιούλη του 1890, ενώ από τις 3 Ιούνη του ιδίου έτους ο Καλλέργης εξέδωσε την εφημερίδα «Σοσιαλιστής»3. Ο Κεντρικός Σοσιαλιστικός Σύλλογος ήταν βεβαίως μια οργάνωση ουτοπικού σοσιαλιστικού προσανατολισμού, πράγμα καθόλου παράξενο για εκείνη την εποχή, αφού και το ελληνικό εργατικό κίνημα ήταν σε νηπιακή μορφή και η διάδοση του μαρξισμού απελπιστικά περιορισμένη. «Ο Κεντρικός Σοσιαλιστικός Σύλλογος – γράφει ο Γιάννης Κορδάτος4 – ήταν, σα να πούμε η κεντρική διοίκηση των ομίλων και των τμημάτων. Πολλά από τα τμήματα και τους ομίλους είχαν διάφορες ονομασίες. Στην Αθήνα ο σοσιαλιστικός όμιλος λεγόταν ΚΟΣΜΟΣ. Αλλού τα τμήματα είχαν τον τίτλο της Λέσχης και της Αδελφότητας». Την Πρωτομαγιά του 1891 ο Καλλέργης και 12 Σοσιαλιστές φωτογραφήθηκαν όλοι μαζί και μ’ αυτή τη συμβολική χειρονομία θέλησαν να δείξουν τη συμμετοχή και την αλληλεγγύη τους στην παγκόσμια ημέρα των εργατών. Ενα χρόνο αργότερα, ο Καλλέργης και μια ομάδα συντρόφων του συγκεντρώθηκαν στο χώρο του Σταδίου και διαμαρτυρήθηκαν κατά του «πλουτοκρατικού Αθλίου συστήματος»5. Το 1893, όμως, ο γιορτασμός της Πρωτομαγιάς και μαζικός ήταν – αν λάβουμε υπόψη το μέγεθος και το βαθμό ωριμότητας του ελληνικού προλεταριάτου – και αισθητός έγινε. Φυσικά, υπήρξε κατάλληλη προετοιμασία και η σοσιαλιστική κίνηση είχε αναπτυχθεί αρκετά σε σχέση με το παρελθόν.
Το ιδρυτικό συνέδριο του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος στον Πειραιά το Νοέμβρη του 1918
Η απόφαση για το γιορτασμό της Πρωτομαγιάς του 1893 πάρθηκε στη συνεδρίαση του Κεντρικού Σοσιαλιστικού Συλλόγου στις 21 Φλεβάρη του ιδίου έτους. «Απεφασίσθη – αναφέρεται στο πρακτικό της συνεδρίασης – όπως εκλεγή επιτροπή και επιδοθή αποκλειστικώς διά της εορτής της 1ης Μαΐου, γενομένης δε μυστικής ψηφοφορίας εξελέγησαν ως εξής: Καλλέργης, Νάγος, Συνοδινός και Χριστόπουλος». Λίγες ημέρες αργότερα, στις 3 Μάρτη 1893, σε συνεδρίαση της Επιτροπής, ο Καλλέργης πρότεινε να εκδοθεί για την οικονομική ενίσχυση του γιορτασμού της Πρωτομαγιάς ένα βιβλίο «το οποίον θα περιέχει την Σοσιαλιστικήν πολιτικήν … και θα τιμηθεί 25 λεπτά έκαστον». Πρόκειται για την γνωστότερη ίσως μπροσούρα του Σταύρου Καλλέργη που φέρει τον τίτλο «Εγκόλπιον Εργάτου»6. Πρέπει, τέλος, να σημειωθεί ότι επειδή η 1η Μάη του 1893 έπεφτε ημέρα Σάββατο, οι διοργανωτές αποφάσισαν να γιορτάσουν την Παγκόσμια ημέρα της Εργατικής Τάξης την επομένη 2 Μάη που ήταν Κυριακή «όπου οι εργάται θα δυνηθώσι να λάβωσι μέρος σ’ αυτήν»7. Ετσι, από τα μέσα Απρίλη ο «Σοσιαλιστής» ενημέρωσε για την εκδήλωση, δημοσιεύοντας ταυτόχρονα και το διεκδικητικό της πλαίσιο. Εγραφε, για παράδειγμα, στο φύλλο αρ. 23: «Δύο Μαΐου, ημέρα Κυριακή 5 μ.μ. εις το Αρχαίον Στάδιον όπισθεν του Ζαππείου, εις την γέφυραν όπου είνε απέναντι εις τα αγγλικά μνημεία με Κυπαρίσσια. Ολοι οι σοσιαλισταί και οι υπό μισθόν πάσχοντες θα συναθροισθώσι να υπογράψωσι ψήφισμα προς τη Βουλή, διά του οποίου θα ζητώσι πρώτον τας Κυριακάς όλα τα καταστήματα γενικώς να ήναι κλειστά προς ανάπαυσιν των πολιτών. β΄ τον περιορισμόν των εργάσιμων ωρών εις 8 καθ’ εκάστην κατ’ ανώτατον όριον και ολιγώτερον διά τας κοπιώδεις και ανθυγιεινάς εργασίας και διά τους παίδας και τας γυναίκας. γ΄ απονομήν συντάξεως εις τους εκ της εργασίας παθόντας και καταστάντας ανικάνους προς διατήρησιν εαυτών και της οικογενείας των και εις τας οικογενείας των εν τη εργασία φονευομένων».8
Η προετοιμασία για τον πρωτομαγιάτικο γιορτασμό δεν περιοριζόταν στην κινητοποίηση των σοσιαλιστών της πρωτεύουσας και του Πειραιά, αλλά και άλλων πόλεων, όπου υπήρχαν σχετικές οργανώσεις, οι οποίες θα μπορούσαν να πάρουν ανάλογες πρωτοβουλίες σε τοπικό επίπεδο. Για το λόγο αυτό, από τον Καλλέργη και τον Κεντρικό Σοσιαλιστικό Σύλλογο στάλθηκαν επιστολές – με οδηγίες – όπως αυτή που ακολουθεί9: «Συνάδελφε Δημητρακόπουλε, την 1η Μαΐου, σκοπόν έχομεν όπως οι ενταύθα σοσιαλισταί συνέλθομεν εις το Στάδιον, όπισθεν του Ζαππείου, και εορτάσωμεν όσον το δυνατόν πανηγυρικώτερον, την επέτειον εορτήν του παγκοσμίου σοσιαλισμού. Καλόν επομένως θεωρώ, όπως προς επίδειξιν, καθ’ όσον ουδέν μέσον πρέπει να παρορώμεν, όπερ τείνει εις την εξάπλωσιν των αρχών ημών και εις την ευόδωσιν του επιδιωκομένου σκοπού, συνέλθετε και υμείς αυτόθι, την ημέραν εκείνην όσοι ασπάζεσθε τας αρχάς του σοσιαλισμού και εορτάσετε είτε διασκεδάζοντες, είτε φωτογραφούμενοι, είτε δι’ οιουδήποτε άλλου τρόπου και μετά ταύτα συντάξητε τηλεγράφημα απευθυνόμενον εις το καθ’ ημάς κεντρικόν συμβούλιον όπου θα αγγέλετε ότι εορτάσατε την σοσιαλιστικήν 1η Μαΐου και έχον περίπου ως εξής: Σοσιαλιστικόν Συμβούλιον Αθήνας, Πανηγυρικώτατα εορτάσαμεν σοσιαλιστικήν Πρωτομαγιά. Αν τις κωλύεται να θέση την υπογραφήν του ας θέσει ψευδώνυμον. Το τηλεγράφημα τούτο, καταχωρηθήσεται εν τω ημετέρω φύλλω ο Σοσιαλιστής. Μην σας εμποδίσει ο μικρός αριθμός του να πράξετε και δύο πρέπει να εορτάσετε οπωσδήποτε. Διότι το τοιούτον, όπως και αν έχει πράγμα, ωφέλειαν θα παράσχει και ουχί βλάβην».
…και ο εορτασμός
 

Το «ΕΓΚΟΛΠΙΟΝ ΕΡΓΑΤΟΥ», που κυκλοφόρησε για την οικονομική ενίσχυση της Πρωτομαγιάς του 1893
Όπως ακριβώς είχε καθοριστεί, στις 2 Μάη του 1893, ημέρα Κυριακή και ώρα 5μ.μ. οι Σοσιαλιστές της ομάδας Καλλέργη και εργαζόμενοι συγκεντρώθηκαν στο Στάδιο – και όχι στους στύλους του Ολυμπίου Διός που από λάθος, προφανώς, πληροφόρηση γράφει ο Κορδάτος10 – όπου και γιόρτασαν αγωνιστικά την παγκόσμια ημέρα της Εργατικής Τάξης. Οι πληροφορίες στον Τύπο της εποχής παρουσιάζουν μεγάλη απόκλιση αναφορικά με τον αριθμό των συγκεντρωμένων, οπότε και δεν είναι εύκολο να αποφανθεί κάποιος σήμερα με ακρίβεια πάνω σ’ αυτό το ζήτημα. Ο «Σοσιαλιστής» του δευτέρου 15ήμερου του Μάη 1893 κάνει λόγο για πάνω από 2 χιλιάδες συγκεντρωμένους. Γράφει συγκεκριμένα: «Εις τας δύο Μαΐου ώρα 5 μ.μ. παρά το αρχαίον Στάδιον, τα μέλη του “Κεντρικού Σοσιαλιστικού Συλλόγου” και μέγα πλήθος εκ των πασχουσών εργατικών τάξεων των ευρισκομένων υπό τον ζυγόν του μισθού, ακολουθούντες τον διεθνή των πασχουσών τάξεων αγώνα, συνηθροίσθησαν προς διαμαρτύρησιν εναντίον του σημερινού αθλίου συστήματος, όπου δυστυχούν οι πολλοί κοπιωδώς εργαζόμενοι και ευτυχούν οι ολίγοι οκνηροί, πλούσιοι, μη εργαζόμενοι και απολαμβάνοντες τον ιδρώτα των πολλών εργαζομένων… συνήλθον πλέον των 2 χιλιάδων ατόμων…»11.Αντίθετα, η «Εφημερίς» παρουσίασε ένα κοινό που δεν ήταν πάνω από 200 άτομα. «Οι πλείστοι εξ αυτών ήσαν εργάται, ευπρεπώς κατά το πλείστον ενδεδυμένοι, με ερυθράς κονκάρδας επί της κομβιοδόχης, και πολύ ήσυχοι άνθρωποι. Αυτοί είναι οι πρώτοι σοσιαλισταί εν Ελλάδι, και συνήλθον χθες εις το πρώτον αυτών εν Αθήναις συλλαλητήριον»12. Τέλος, η «Ακρόπολις» του Βλάση Γαβριηλίδη σημείωνε στο δικό της ρεπορτάζ στις 3 του Μάη 1893: «Είχομεν χθες και συλλαλητήριον σοσιαλιστών εις το αρχαίον στάδιον. Συνήχθησαν πλείστοι εργατικοί άνθρωποι και άλλοι κύριοι εμφορούμενοι υπό των σοσιαλιστικών αρχών, φέροντες όλοι ερυθράς κονκάρδας επί της κομβιοδόχης των και ήκουσαν τον σοσιαλιστήν κ. Καλλέργην, όστις υπεστήριξεν την αργίαν της Κυριακής διά τους εργάτας, τον περιορισμόν των εργασίμων ωρών εις οκτώ και την αλληλοβοήθειαν των εργατών. Εις το συλλαλητήριον επεκράτησε πλήρης τάξις»13.
 

Ο «ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΗΣ» για την Πρωτομαγιά του 1893
Οπως ήδη αναφέρεται στα δημοσιεύματα του Τύπου της εποχής, ομιλητής στην πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση του 1893 ήταν ο Σταύρος Καλλέργης, ο οποίος μεταξύ άλλων είπε: «Ο σκοπός της συναθροίσεώς μας ενταύθα είναι να υπογράψωμεν ψήφισμα διά να δοθή εν καιρώ εις την Βουλήν. Το ψήφισμα δε έχει ως εξής: Συνελθόντες σήμερον την 2 Μαΐου ημέραν Κυριακήν και ώραν 5 μ.μ. εν τω Αρχαίω Σταδίω οι κάτωθι υπογεγραμμένοι μέλη του “Κεντρικού Σοσιαλιστικού Συλλόγου” και υπό μισθόν πάσχοντες εψηφίσαμεν:Α) Την Κυριακήν να κλείωσι τα καταστήματα, καθ’ όλην την ημέραν, και οι πολίται ν’ αναπαύωνται.
Β) Οι εργάται να εργάζωνται 8 ώρας την ημέραν.
Γ) Ν’ απονέμηται σύνταξις εις τους εκ της εργασίας παθόντας και καταστάντας ανικάνους προς διατήρησιν εαυτών και της οικογενείας των.
Δ) Το συμβούλιον του “Κεντρικού Σοσιαλιστικού Συλλόγου” να επιδώση το ψήφισμα εις την Βουλήν.
Οι παραδεχόμενοι το ψήφισμα ας υπογράψουσιν αυτό. Δεν πιστεύω δε να υπάρχη τις ενταύθα ο οποίος να μη παραδέχεται τας σοσιαλιστικάς ιδέας και το ψήφισμα. Η συνάθροισίς μας ενταύθα σήμερον έχει παγκόσμιον χαρακτήρα…». Ο Καλλέργης αναφέρθηκε ακόμη στο ζήτημα της ιστορίας του γιορτασμού της Πρωτομαγιάς στην Ελλάδα και διεθνώς, σημείωσε την πρόοδο που είχε κάνει το σοσιαλιστικό κίνημα στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια και υπογράμμισε ως άμεσους στόχους πάλης του κινήματος τη βελτίωση της θέσης των εργατών και τη διάδοση των σοσιαλιστικών ιδεών. Υστερα από την ομιλία του Καλλέργη – πάντα κατά το ρεπορτάζ του «Σοσιαλιστή» – συγκεντρώθηκαν μέσα σε μισή ώρα 500 υπογραφές κάτω από το ψήφισμα14.
Ο Πλάτων Δρακούλης
Η συγκέντρωση των υπογραφών συνεχίστηκε και στο αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα με αποτέλεσμα να συγκεντρωθούν περί τις 2.000 και το ψήφισμα κατατέθηκε στη Βουλή την 1η του Δεκέμβρη του 1893. Το ιστορικό της παράδοσης του ψηφίσματος στη Βουλή το περιγράφει ο ίδιος ο Καλλέργης στο φύλλο 30 του «Σοσιαλιστή», που κυκλοφόρησε στις 2 του Γενάρη του 1894. Γράφει ο Καλλέργης: «Εις τας αρχάς Δεκεμβρίου (σ.σ. του 1893) υπέβαλον ψήφισμα εις τον πρόεδρον της Βουλής κατ’ εντολήν του Κεντρικού Σοσιαλιστικού Συλλόγου, το οποίον είχον εγκρίνει την 2αν Μαΐου 1893 οι σοσιαλισταί και εν γένει οι υπό μισθόν πάσχοντες Αθηνών -Πειραιώς, ζητούντες δι’ αυτού μικράν βελτίωσιν της αθλίας αυτών ζωής. Μετά την επίδοσιν του ψηφίσματος ανήλθον εις το θεωρείον των δημοσιογράφων και ανέμενον μετ’ ανυπομονησίας την ανάγνωσιν αυτού. Αλλά το προεδρείον ησχολείτο εις την ανάγνωσιν ετέρων αναφορών προερχομένων εκ διαφόρων προσώπων και πραγματευομένων κατά το μάλλον και ήττον περί ανέμων και υδάτων. Αμα είδον εγώ την πράξιν αυτήν του προέδρου και μάλιστα ότε παρετήρησα να δεικνύη το περί ου ο λόγος ψήφισμα εις τους περί το προεδρείον βουλευτάς εμπαικτικώς, ωργίσθην και ανεφώνησα λέξεις τινάς διά να ελκύσω την προσοχήν των βουλευτών και των δημοσιογράφων. Αμα τη αναφωνήσει των λέξεων εκείνων οργίζεται ο πρόεδρος, κρούει ακαταπαύστως τον κώδωνα, διατάσσει την σύλληψίν μου. Οι στρατιώτες της φρουράς έρχονται αμέσως, με συλλαμβάνουν και κτυπούντες με αγρίως διά των κοπάνων των όπλων των με οδήγησαν εις το δεύτερον αστυνομικόν τμήμα, ένθα επί δύο ημέρας και δύο νύκτας παρέμεινα»15. Μετά τη «φιλοξενία» του στην αστυνομία, στις 9 του Δεκέμβρη του 1893, ο Καλλέργης δικάστηκε και καταδικάστηκε να εκτίσει ποινή φυλάκισης 10 ημερών στις φυλακές του Παλαιού Στρατώνα.Ετ
Ο Σταύρος Καλλέργης
σι έληξε και τυπικά ο πρώτος γιορτασμός της Εργατικής Πρωτομαγιάς στην Ελλάδα, που από κάθε άποψη αποτελεί σταθμό στην ιστορία του ελληνικού εργατικού κινήματος. Ο προσανατολισμός εκείνης της εκδήλωσης ήταν σαφής και αφορούσε στην ανάπτυξη της πάλης για την αντιμετώπιση των προβλημάτων των εργατών και τη διάδοση των σοσιαλιστικών ιδεών, των ιδεών δηλαδή για μια ανώτερη, δικαιότερη κοινωνία. Ο προσανατολισμός αυτός εμπλουτίστηκε τα επόμενα χρόνια, έγινε πιο σαφής, πιο ουσιαστικός και σ’ ό,τι αφορά στις ιδέες της νέας κοινωνίας πέρασε από το πεδίο της ουτοπίας και των συγχύσεων στο πεδίο της επιστήμης με τη διάδοση του επιστημονικού σοσιαλισμού. Εντούτοις ποτέ δεν άλλαξε κατεύθυνση αφού το δίκιο του εργάτη και η καινούρια κοινωνία, που θα υπερβαίνει τον καπιταλισμό, είναι έννοιες αξεχώριστες.Ας δούμε όμως πώς γιορτάστηκε η δεύτερη Εργατική Πρωτομαγιά στην Ελλάδα, ούτως ώστε να έχουμε μια σαφέστερη εικόνα εκείνων των πρώτων βημάτων του ελληνικού προλεταριάτου προς την κατεύθυνση της αυτοσυνειδητοποίησής του.
Η Πρωτομαγιά του 1894
Μετά τον επιτυχή γιορτασμό της Πρωτομαγιάς του 1893 και τα όσα επακολούθησαν με την επίδοση του ψηφίσματος, τη σύλληψη και την καταδίκη του Καλλέργη, κυριάρχησε ενωτικό πνεύμα στις τάξεις των σοσιαλιστικών ομάδων της εποχής. Είτε από πολιτικό υπολογισμό, είτε γιατί ήταν πλέον φανερό πως ο αντίπαλος ήταν κοινός, οι ομάδες αυτές κινήθηκαν στην κατεύθυνση ενός ενωτικού γιορτασμού της παγκόσμιας μέρας της εργατικής τάξης, κάτι που – παρά τις διαφορές τους – κατάφεραν να φέρουν σε πέρας στις πρωτομαγιάτικες εκδηλώσεις του 1894. «Η κίνηση που έγινε από τους σοσιαλιστικούς ομίλους για το γιορτασμό της Πρωτομαγιάς – γράφει ο Γιάννης Κορδάτος16 – έβαλε την αστυνομία και την εισαγγελία σε τρεχάματα». Οντως έτσι είχαν τα πράγματα κι αυτό φάνηκε ιδιαίτερα τη μέρα του γιορτασμού, όπου οι αστυνομικές δυνάμεις βρέθηκαν σε κινητοποίηση.
Το πρώτο φύλλο του «ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΗ»
Η Πρωτομαγιά του 1894 γιορτάστηκε την 1η του Μάη στο Στάδιο και οι εφημερίδες εκείνης της μέρας ανήγγειλαν τη συγκέντρωση που είχε προγραμματιστεί για τις 5 μ.μ. Η «Ακρόπολις» του Γαβριηλίδη έγραφε στο πρωτομαγιάτικο φύλλο της: «Σήμερον την 5 μ.μ. εν τω Σταδίω η συγκέντρωσις των εν Αθήναις και Πειραιεί Σοσιαλιστών. Την ανάπτυξιν των αρχών του σοσιαλισμού θα κάμη ο κ. Π. Δρακούλης. Από χθες εκυκλοφόρησεν εις τας οδούς μακροσκελής έκκλησις προς τους εργάτας εν η δι’ επαναστατικού ύφους καλείται και ο λαός να συμμετάσχη της διαδηλώσεως. Μία τοιαύτη έκκλησις περιελθούσα εις τας χείρας του Φρουράρχου απεστάλη εις την εισαγγελίαν. Η αστυνομία αφ’ ετέρου έλαβε τα κατάλληλα μέτρα προς “ήρεμον” διεξαγωγήν της συγκεντρώσεως»17.Την 1η του Μάη του 1894 ο κόσμος άρχισε να προσέρχεται στο Στάδιο από τις 4 μ.μ. Η εικόνα που δίνει ο Τύπος της εποχής είναι χαρακτηριστική: «Χθες – γράφει η “Εφημερίς”18 – από της 4ης ώρας μ.μ., ως προεκηρύχθη, ήρξαντο να συναθροίζωνται εν τω παρά τω Σταδίω, οι αποτελούντες το σοσιαλιστικόν σώμα εν Ελλάδι. Με τους σοσιαλιστάς προσήρχοντο και απλοί θεαταί, πολλαί δε οικογένειαι κατέλαβον τας διασπαρμένας τραπέζας του μικρού καφενείου. Η πληθώρα του ωραίου φύλου εδείκνυεν ότι δεν υπήρχε φόβος ταραχών αλλ’ η αστυνομία και η μοιραρχία παραβλέπουσαι το οιωνοσκόπιον έθεσαν αστυφύλακας υπό αστυνόμους και έφιππον δύναμιν χωροφυλάκων. Περί την 6ην ώραν μ.μ. άπας ο χώρος του Σταδίου εκαλύφθη υπό ποικίλου κόσμου ανδρών, γυναικών και παίδων, μεταξύ των οποίων διεκρίνοντο 50- 60 περίπου σοσιαλισταί, πάντες τίμιοι και φιλόπονοι εργάται, φέροντες ερυθράς κονκάρδας επί του στήθους. Κατά τον χρόνον της συναθροίσεως εθεάθησαν αστυφύλακες τινές εκ των διαταχθέντων, όπως επιβλέψωσι την τάξιν, διανέμοντες κρυφίως διακηρύξεις εις το πλήθος των θεατών, ερωτώμενοι δε περί τούτων απήντων σιγανά, ώστε να μη δύναται να τους ακούη τρίτος “τι να κάνωμε, μπλέξαμε και ‘μεις”. Το γεγονός παρήγαγε βαθείαν αίσθησιν».
Στη συγκέντρωση μίλησε ο Πλάτωνας Δρακούλης πάνω στο ιστορικό της Εργατικής Πρωτομαγιάς. Στη συνέχεια το λόγο πήρε ο Στ. Καλλέργης, του οποίου η ομιλία ήταν σε πολεμικό τόνο και γεμάτη «μίσος κατά της πλουτοκρατίας»19 και, τέλος, το λόγο έλαβαν ο φοιτητής νομικής Ευάγγελος Μαρκαντωνάτος και ο Δ. Γραμματικός.
Στο τέλος η συγκέντρωση κατέληξε στο παρακάτω ψήφισμα20:
«Οι διεθνείς σοσιαλισταί και οι εργάται Αθηνών – Πειραιώς
Προς την κυβέρνησιν της Ελλάδος
Συνελθόντες σήμερον την 1η Μαΐου του 1894 έτους, ημέραν Κυριακήν και ώραν 5 μ.μ. πάντες οι διεθνείς Σοσιαλισταί και εν γένει πάντες οι υπό μισθόν ευρισκόμενοι και πάσχοντες εργάται Αθηνών – Πειραιώς, αποφασίζομεν και ψηφίζομεν τα εξής:
α) Την Κυριακήν να κλείωνται τα καταστήματα καθ’ όλην την ημέραν και οι εργάται ν’ αναπαύωνται.
β) Οι εργάται να εργάζωνται επί 8 ώρας την ημέραν και ν’ απαγορευθή η εργασία εις τους ανηλίκους.
γ) Να απονέμηται σύνταξις εις τους εκ της εργασίας παθόντας και καταστάντας ανίκανους προς συντήρησιν εαυτών και της οικογενείας των.
δ) Να καταργηθώσιν αι θανατικαί εκτελέσεις.
ε) Ανατίθεται εις τους διευθυντάς των σοσιαλιστικών εφημερίδων η επίδοσις του παρόντος ψηφίσματος εις την κυβέρνησιν, επί τη βάσει του οποίου παρακαλείται αύτη να συντάξη νομοσχέδιο και υποβάλη τούτο εις την Βουλήν προς ψήφισιν κατά την αμέσως συγκληθησομένην αυτής σύνοδον.
Αθήναι, 1η Μαΐου 1894».
Το πέρασμα στην ωριμότητα
Μετά το 1894 – και για αρκετό χρονικό διάστημα – δε φαίνεται να υπήρξαν γιορτασμοί της Εργατικής Πρωτομαγιάς με συγκεντρώσεις. Τα πολιτικά γεγονότα και ιδιαίτερα το γεγονός ότι η χώρα παράδερνε στη δίνη μιας οξύτατης κοινωνικοπολιτικής κρίσης (ο ελληνοτουρκικός πόλεμος του 1897 και η κρίση του αστικοτσιφλικάδικου καθεστώτος, η ανάγκη του αστικού εκσυγχρονισμού και ο αστικός εθνικισμός με το Μακεδονικό, το κίνημα στο Γουδί και όσα επακολούθησαν), σε συνδυασμό με την καθυστέρηση του εργατικού κινήματος, που και στα πιο πρωτοπόρα τμήματά του έμενε πολύ πίσω από το ευρωπαϊκό εργατικό κίνημα, μακριά από τον επιστημονικό σοσιαλισμό και χωρίς να είναι σε θέση να ξεφύγει από το πλαίσιο του ουτοπικού σοσιαλισμού, εξηγούν το φαινόμενο.
Την πρώτη δεκαετία του 20ού αιώνα, το ελληνικό εργατικό κίνημα οργανώνεται σε καλύτερη βάση με την υποχώρηση των μικρών ομίλων και την εμφάνιση μεγάλων εργατικών οργανώσεων. Τα Εργατικά Κέντρα του Βόλου, της Λάρισας και της Αθήνας εμφανίζονται προς το τέλος αυτής της δεκαετίας, ενώ το 1908 ο Πλ. Δρακούλης ιδρύει το «Σύνδεσμο των Εργατικών Τάξεων Ελλάδος» και το 1909 το «Ελληνικό Σοσιαλιστικό Κόμμα». Την ίδια χρονιά (1909) με πρωταγωνιστές τους Α. Μπεναρόγια και Σαμουήλ Γιονά ιδρύεται στη Θεσσαλονίκη η σημαντικότερη σοσιαλιστική πολιτική οργάνωση, η σοσιαλιστική «Φεντερασιόν», που θα σφραγίσει τις εξελίξεις στο ελληνικό εργατικό κίνημα εκείνη την περίοδο. Μέσα στην ίδια δεκαετία, ιδρύθηκε (1907) και η «Κίνηση των Κοινωνιολόγων» που βοήθησε σημαντικά στη διάδοση των προοδευτικών ιδεών. Παράλληλα, στην αυγή του νέου αιώνα, ανάπτυξη γνωρίζει το κίνημα των δημοτικιστών, αλλά και το αγροτικό κίνημα, το οποίο φτάνει σε μετωπικές συγκρούσεις με το καθεστώς με αποκορύφωμα την εξέγερση στο Κιλελέρ (1910).
Η δεύτερη δεκαετία του 20ού αιώνα σφραγίζεται από μεγάλες ανακατατάξεις στη διεθνή πολιτική σκηνή και στο διεθνές εργατικό κίνημα με κορυφαίες εκδηλώσεις: τους Βαλκανικούς Πολέμους και τον Α` Παγκόσμιο Πόλεμο που έχουν άμεσο αντίκτυπο στην ελληνική πραγματικότητα, τη χρεοκοπία της Β` Διεθνούς, τη διάσπαση στα εργατικά κόμματα σε ολόκληρο τον κόσμο με τη διακριτή εμφάνιση της επαναστατικής και της ρεφορμιστικής πτέρυγας και, φυσικά, τη νίκη της μεγάλης Σοσιαλιστικής Οχτωβριανής Επανάστασης. Σ’ αυτήν τη δεκαετία, το ελληνικό εργατικό κίνημα ωριμάζει με μεγάλες ταχύτητες. Το 1911 ιδρύεται με πρωτοβουλία του Ν. Γιαννιού το Σοσιαλιστικό Κέντρο Αθήνας, ενώ γρήγορα αναπτύσσονται οι τοπικοί σοσιαλιστικοί όμιλοι στη χώρα και ισχυροποιούνται οι ήδη υπάρχουσες εργατικές και σοσιαλιστικές οργανώσεις. Ετσι εκ των πραγμάτων τίθεται στην ημερήσια διάταξη το ζήτημα της πολιτικής και συνδικαλιστικής ενοποίησης της εργατικής τάξης.
Η πρώτη προσπάθεια στην κατεύθυνση της ενοποίησης καταγράφεται το Δεκέμβρη του 1911 και στόχο έχει την ίδρυση Πανελλήνιας Εργατικής Ομοσπονδίας, όταν το Εργατικό Κέντρο της Αθήνας ανέλαβε την πρωτοβουλία για συνένωση όλων των εργατικών οργανώσεων της χώρας σε μια κεντρική συνδικαλιστική οργάνωση. Η προσπάθεια εκείνη, όπως μας πληροφορεί ο Κορδάτος21, έμεινε στα χαρτιά, αλλά η ιδέα της πανελλαδικής εργατικής συνδικαλιστικής οργάνωσης δεν εγκαταλείφθηκε. Η υλοποίησή της, μάλιστα, απέκτησε επιτακτικό χαρακτήρα μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους, από τους οποίους νέες περιοχές προστέθηκαν στην ελληνική επικράτεια, φέρνοντας μαζί τους πλούσια εργατική κίνηση, όπως αυτή της Θεσσαλονίκης όπου δρούσε η «Σοσιαλιστική Εργατική Ομοσπονδία», η «Φεντερασιόν», στην οποία αναφερθήκαμε πιο πριν.
Μια νέα προσπάθεια υλοποίησης της ιδέας για Πανελλαδική Εργατική Ομοσπονδία έγινε στα 1914 με πρωτοβουλία των καπνεργατών που οργάνωσαν συνδικαλιστική συνδιάσκεψη στην Αθήνα, όπου και ελήφθησαν οι σχετικές αποφάσεις αλλά δεν έμελλε να υλοποιηθούν. Την ίδια τύχη είχε και μια τρίτη απόπειρα, στα 1916, με πρωτοβουλία αυτή τη φορά του Εργατικού Κέντρου Πειραιά22.
Ολες αυτές οι προσπάθειες, όπως και όσες ακολούθησαν στη συνέχεια, για ενοποίηση του εργατικού κινήματος σε συνδικαλιστικό επίπεδο, είχαν το χαρακτηριστικό ότι συνοδεύονταν, συνδυάζονταν ή αποτελούσαν μέρος μιας έντονης κινητικότητας για ενοποίηση και των πολιτικών εργατικών οργανώσεων σε ένα ενιαίο εργατικό κόμμα. Τις προσπάθειες αυτές, στο σύνολό τους, και στο συνδικαλιστικό και στο πολιτικό επίπεδο, σφράγισε η Ρωσική Επανάσταση, τόσο η αστικοδημοκρατική του Φλεβάρη, αλλά πολύ περισσότερο η Σοσιαλιστική του Οκτώβρη 1917.
Από το καλοκαίρι του 1917, δόθηκε νέα ώθηση στην προσπάθεια ενοποίησης των ελληνικών εργατικών οργανώσεων, δεδομένου ότι είχε συγκροτηθεί μια οργανωτική επιτροπή για τη διοργάνωση Πανελλαδικού Σοσιαλιστικού Συνεδρίου. Το συνέδριο αυτό ορίστηκε για τις 4 Αυγούστου του ίδιου έτους, αλλά δεν έγινε δυνατό να πραγματοποιηθεί. Στις αρχές όμως του 1918 – και υπό την επίδραση της νίκης των μπολσεβίκων στη Ρωσία – το ζήτημα της ενοποίησης των εργατικών οργανώσεων, πολιτικών και συνδικαλιστικών, μπήκε στην τελική ευθεία. Το Φλεβάρη αυτού του έτους, με πρωτοβουλία της σοσιαλιστικής οργάνωσης «Φεντερασιόν», συγκλήθηκε μυστικά στη Θεσσαλονίκη η Β` Σοσιαλιστική Συνδιάσκεψη, όπου συμμετείχαν, εκτός της «Φεντερασιόν», σοσιαλιστικές οργανώσεις της Αθήνας, του Πειραιά, του Βόλου και της Κέρκυρας. Η Συνδιάσκεψη εκείνη αποφάσισε τη διοργάνωση νέας Συνδιάσκεψης για τον Ιούλη του 1918. Ετσι, στα τέλη Ιουλίου η Γ` Σοσιαλιστική Συνδιάσκεψη κατέληξε να συγκληθεί τον Οκτώβρη του 1918 Πανελλαδικό Σοσιαλιστικό Συνέδριο για την ίδρυση κόμματος της εργατικής τάξης. Παράλληλα, εργατική συνδικαλιστική συνδιάσκεψη – που πραγματοποιήθηκε τον Αύγουστο με τη συμμετοχή αντιπροσώπων από τα Εργατικά Κέντρα Θεσσαλονίκης, Αθήνας, Πειραιά και το συνδικάτο «Η Πρόοδος» – αποφασίζει τη σύγκληση Πανελλαδικού Εργατικού Συνεδρίου για τη συνένωση των συνδικαλιστικών εργατικών οργανώσεων. Και οι δύο συνδιασκέψεις όρισαν από μία επιτροπή για την προετοιμασία του καθενός από τα δύο συνέδρια23. Το ιδρυτικό συνέδριο της ΓΣΕΕ πραγματοποιήθηκε στο διάστημα από τις 21 έως τις 28 Οκτώβρη (3-10 Νοέμβρη) του 1918 και το ιδρυτικό συνέδριο του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος Ελλάδας στο διάστημα από 4 έως 10 (17 έως 23) Νοέμβρη του ίδιου έτους.
Η εργατική τάξη της Ελλάδας είχε ξεκινήσει πλέον την περίοδο της ωριμότητας και της αυτοσυνείδησης του ιστορικού της ρόλου και η Πρωτομαγιά του 1919 γιορτάστηκε σε ολόκληρη τη χώρα, στις μεγάλες πόλεις, παρά τις αντιδράσεις του καθεστώτος και της κυβέρνησης Βενιζέλου. Σ’ εκείνο το γιορτασμό του ’19 σημειώθηκε και η πρώτη διάσπαση της ΓΣΕΕ. Τα 5 από τα 11 μέλη της διοίκησής της πρόσκεινταν στο ΣΕΚΕ, ενώ τα υπόλοιπα 6 ήταν με το κυβερνητικό κόμμα του Βενιζέλου. Η σύγκρουση των δύο πλευρών ξεκίνησε με το περιεχόμενο του γιορτασμού της Πρωτομαγιάς: Η τάση του ΣΕΚΕ σε αντίθεση με την πλειοψηφία ήθελε να προσδώσει στο γιορτασμό αντικυβερνητικό περιεχόμενο, ενώ αντίθετα οι κυβερνητικοί συνδικαλιστές επιδίωκαν την πρόσδεση του εργατικού κινήματος στο άρμα της κυρίαρχης πολιτικής και τον ταξικό συμβιβασμό. Στη συνέχεια, η σύγκρουση επεκτάθηκε και τον Ιούνιο του 1919 η κυβερνητική πλειοψηφία στη Γενική Συνομοσπονδία καθαίρεσε αυθαίρετα τους 5 της μειοψηφίας, ενώ στη συνέχεια η κυβέρνηση του Βενιζέλου τους έστειλε εξορία στη Φολέγανδρο. Ενα χρόνο αργότερα, το Εθνικό Συμβούλιο της ΓΣΕΕ καθαίρεσε τους ρεφορμιστές και ανέθεσε τη διοίκηση στους συνδικαλιστές του ΣΕΚΕ24. Η πάλη για τον προσανατολισμό του εργατικού κινήματος προς την κατεύθυνση της ταξικής πάλης ή την κατεύθυνση του ταξικού συμβιβασμού είχε ήδη αρχίσει.
1. Φίλιπ Φόνερ: «Εργατική Πρωτομαγιά 1886-1986», εκδόσεις ΣΕ, σελ. 55, Ουίλιαμ Φόστερ: «Η Ιστορία των τριών Διεθνών», Αθήνα 1975, σελ. 175 και αλλού.
2. Ουίλ. Φόστερ: «Ιστορία του Παγκόσμιου Συνδικαλιστικού Κινήματος», τόμος Α`, σελ. 144-145, Φ. Φόνερ, στο ίδιο σελ. 37-52 και Γ. Κορδάτου: «Η Κόκκινη Πρωτομαγιά», περιοδικό «ΝΕΟΙ ΠΡΩΤΟΠΟΡΟΙ», Απρίλης 1932.
3. Αρχείο Σταύρου Καλλέργη, βλέπε: Λυκούργου Καλλέργη: «Σταύρος Καλλέργης», εκδόσεις «Προσκήνιο», σελ. 96, 104, 150.
4. Γιάννη Κορδάτου: «Ιστορία του Ελληνικού Εργατικού Κινήματος», εκδόσεις «Μπουκουμάνη», σελ. 64.
5. Μιχάλης Δημητρίου: «Το ελληνικό Σοσιαλιστικό Κίνημα – Από τους ουτοπιστές στους μαρξιστές», εκδόσεις «ΠΛΕΘΡΟΝ», σελ. 141.
6. Αρχείο Σταύρου Καλλέργη, βλέπε: Λυκούργου Καλλέργη: «Σταύρος Καλλέργης», εκδόσεις «Προσκήνιο», σελ. 155.
7. Στο ίδιο, σελ. 159.
8. Στο ίδιο, σελ. 159-160.
9. Στάθη Δρομάζου: «Θητεία», Εκδόσεις «Δίφρος», 1966, σελ. 203.
10. Γιάννη Κορδάτου: «Ιστορία του Ελληνικού Εργατικού Κινήματος», εκδόσεις «Μπουκουμάνη», σελ. 65.
11. «Σοσιαλιστής», αρ. φύλλου 24 και Λυκούργου Καλλέργη: «Σταύρος Καλλέργης», εκδόσεις «Προσκήνιο», σελ. 161.
12. «Εφημερίς», 3/5/1893 και Μιχάλης Δημητρίου: «Το ελληνικό Σοσιαλιστικό Κίνημα – Από τους ουτοπιστές στους μαρξιστές», εκδόσεις ΠΛΕΘΡΟΝ, σελ. 143.
13. Στάθη Δρομάζου: «Θητεία», Εκδόσεις «Δίφρος», 1966, σελ. 205.
14. «Σοσιαλιστής», αρ. φύλου 24 και Λυκούργου Καλλέργη: «Σταύρος Καλλέργης», εκδόσεις «Προσκήνιο», σελ. 161-162.
15. Σταύρος Καλλέργης: «Ανέκδοτα κείμενα», έκδοση της ΓΣΕΕ, Μάης 1982, σελ. 28-29.
16. Γιάννη Κορδάτου, στο ίδιο, σελ. 65.
17. Γιάννη Κορδάτου, στο ίδιο, σελ. 66.
18. «Εφημερίς» 2/5/1894, Γιάννη Κορδάτου, στο ίδιο, σελ. 66-67.
19. Γιάννη Κορδάτου, στο ίδιο, σελ. 67.
20. Δημήτρη Λιβιεράτου: «Η Εργατική Πρωτομαγιά στην Ελλάδα (1890-1999), εκδόσεις «Προσκήνιο», σελ. 29, Μιχάλης Δημητρίου: «Το ελληνικό Σοσιαλιστικό Κίνημα – Από τους ουτοπιστές στους μαρξιστές», εκδόσεις ΠΛΕΘΡΟΝ, σελ. 152 κ.α.
21. Γ. Κορδάτου: «Μεγάλη Ιστορία της Ελλάδας», εκδόσεις «20ός Αιώνας», τόμος XIII, σελ. 503.
22. Γ. Κορδάτου, στο ίδιο, σελ. 503.
23. Κ. Μοσκώφ: «Εισαγωγή στην Ιστορία του κινήματος της Εργατικής τάξης», εκδόσεις «Καστανιώτη», σελ. 397-398, ΚΜΕ Θεσσαλονίκης: «Η Σοσιαλιστική Οργάνωση Φεντερασιόν Θεσσαλονίκης 1909-1918», εκδόσεις ΣΕ, σελ. 234-235, Γ. Κορδάτου: «Ιστορία του Ελληνικού Εργατικού Κινήματος», σελ. 294, 299 κ.α.
24. «Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ», τόμος Α` (1918-1949), σελ. 97-98.
του Γιώργου ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΥ

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Νοσοκομείο Ευαγγελισμός: Σε Ιδιώτες το παρουσιολόγιο των νοσηλευτριών

Ανακοίνωση του Σωματείου Ευαγγελισμού

Στις 26 Μάρτη την ώρα της αλλαγής της βάρδιας (2.30 – 3μμ) εμφανίστηκαν προκλητικά υπάλληλοι ιδιωτικού συνεργείου ελέγχου (διαπιστευμένου από το Υπουργείο και εγκεκριμένου από τη Διοίκηση) και περιδιάβηκαν κάποιους ορόφους του νοσοκομείου προκειμένου να ελέγξουν την παρουσία νοσηλευτών σε διάφορα τμήματα με βάση τα προγράμματα που τους παρέδωσε η Διεύθυνση της Νοσηλευτικής Υπηρεσίας (!!).
Η κυβέρνηση σε αγαστή συνεργασία με τις Διοικήσεις των νοσοκομείων πληρώνει αδρά «ελεγκτές» ιδιώτες με προφανή στόχο την κατατρομοκράτηση των εργαζομένων ώστε από τη μια, πειθήνια να υλοποιούν τους στόχους του νοσοκομείου – επιχείρησης κι απ’την άλλη, να παρέχουν στις Διοικήσεις την «τεκμηρίωση» για τις επερχόμενες απολύσεις υγειονομικών.
Αν είχαν σκοπό να αξιολογήσουν το έργο των υγειονομικών και τα προβλήματα του νοσοκομείου θα έπρεπε να επικεντρώσουν τον έλεγχο στα εξής:

Τα άνω των 15.000 ρεπό που χρωστά η Διοίκηση στους εργαζόμενους καθώς και τα ρεπό – ανάπαυσης μετά από εφημερίες που χρωστά στους γιατρούς (κυρίως, στους ειδικευόμενους).
Τις κανονικές άδειες του 2012 που δεν έχουν δοθεί αφού δεν μπορούν αλλιώς τα τμήματα να δουλέψουν με τη στοιχειώδη ασφάλεια λόγω των δραματικών ελλείψεων σε προσωπικό.
Τα κενά που ανέρχονται σε άνω των 1.500 με βάση το παρωχημένο Οργανόγραμμα της δεκαετίας του ’80. Σήμερα, βέβαια η εξέλιξη της επιστήμης, η ανάπτυξη τμημάτων και ειδικοτήτων και κυρίως, οι ανάγκες του πληθυσμού για περίθαλψη σημαίνει ότι λείπει πολλαπλάσιο προσωπικό.
Τις ολοένα αυξανόμενες επαγγελματικές ασθένειες που υφίσταται το προσωπικό ως αποτέλεσμα της εντατικοποίησης της εργασίας και της παντελούς απουσίας μέτρων υγείας κι ασφάλειας.
Τις άθλιες συνθήκες τόσο για το προσωπικό όσο και για τους ασθενείς ειδικά στις Γενικές Εφημερίες.
Την ανεπάρκεια και την χαμηλή ποιότητα υλικών και φαρμάκων.
Τις οφειλόμενες αμοιβές από δεδουλευμένες εφημερίες – νυχτερινά – αργίες τουλάχιστον τεσσάρων μηνών.
Το γεγονός ότι κατά εκατοντάδες οι άνεργοι κι οι ανασφάλιστοι στερούνται την περίθαλψη αφού πρέπει να πληρώνουν ακριβά για εξετάσεις, νοσήλια κλπ.
Στο «όραμά» τους να δουλεύουμε απλήρωτοι και χωρίς ανάσα με το σύστημα… απόγευμα – πρωί – νύχτα χωρίς ρεπό σαν σύγχρονοι σκλάβοι στο όνομα της ΕυρωΈνωσης, του ΔΝΤ και των πολυεθνικών της υγείας
ΑΠΑΝΤΑΜΕ: ΣΚΛΑΒΟΙ ΤΟΥ 21ου ΑΙΩΝΑ ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΟΥΜΕ !
Σύμφωνα με την απόφαση της Γενικής μας Συνέλευσης διευκρινίζουμε ότι όπου κι αν εμφανιστούν
1. ΔΕΝ ΑΠΑΝΤΑΜΕ – ΔΕΝ ΔΙΝΟΥΜΕ ΣΤΟΙΧΕΙΑ! Υπεύθυνοι για την τήρηση του ωραρίου, τις εργασίες κάθε τμήματος κλπ είναι ο Διευθυντής κι ο/η Προϊστάμενος/η.
2. Ενημερώνουμε αμέσως το ΔΣ του Σωματείου, καλούμε συναδέλφους από διπλανά τμήματα και δημιουργούμε κλίμα αντίστασης και ανυπακοής στους σφουγγοκωλάριους της τρόικα!
3. η Διοίκηση έχει μεγάλη ευθύνη. Την καλούμε να ανακαλέσει την εργολαβία!

Δεν θα υποκύψουμε στα τσιράκια της πλουτοκρατίας. Τα συμφέροντά μας ως υγειονομικών είναι δεμένα με αυτά των ασθενών που θεραπεύουμε.
ΕΧΟΥΜΕ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΝΑ ΤΟΥΣ ΑΚΥΡΩΣΟΥΜΕ ΤΑ ΣΧΕΔΙΑ!

Το Δ.Σ. του ΣΕΝΕ

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

ΚΡΑΥΓΗ ΑΠΟΓΝΩΣΗΣ ΑΠΟ ΤΟ Γ. ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΣΕΡΡΩΝ – ΕΠΙΣΤΟΛΗ Χ. ΒΕΛΙΩΤΗ ΠΑΙΔΙΑΤΡΟΥ Γ.Ν.Σ

Σέρρες: 14-03-2013

Αξιότιμοι συμπολίτες μου,

    Πριν μερικούς μήνες, έχοντας κατά νου τις ίδιες σκέψεις και τα ίδια συναισθήματα, απευθύνθηκα στον κο υπουργό Υγείας, με σκοπό να γίνω το εφαλτήριο, για να συνειδητοποιήσει την τραγικότητα της σημερινής κατάστασης, προσπαθώντας να αγγίξω τα όποια υπολείμματα ανθρωπιάς του έχει αφήσει η άσκηση της εξουσίας. Δεν ανήκω στους ρομαντικούς ουμανιστές, ώστε να προσδοκώ κάτι από ένα πειθήνιο εκτελεστικό όργανο, που θεωρεί τον εαυτό του ότι ανήκει σε αυτούς που κυβερνούν, στην ντόπια ελίτ, ενώ ο λαός είναι ένα κοπάδι προβάτων. Ουσιαστικά και τότε και πολύ περισσότερο τώρα, προσδοκώ στην ευαισθητοποίηση του κάθε πολίτη αυτής της χώρας, φέρνοντάς τον αντιμέτωπο  με τη δική μου αλήθεια, τη δική μου πραγματικότητα και αφού τον «βάλω στο πετσί μου», να αναλογιστεί το μέγεθος του προβλήματος και να αποφασίσει για το μέλλον του, χωρίς να δειλιάσω μπρος σε αλήθειες, αλλά και χωρίς να προβώ σε κομπορρημοσύνες και ταρτουφισμούς, σπάζοντας προσωρινά τη σιωπή μου, μια σκόπιμη σιωπή, ως τη μόνη τίμια απάντηση στα δεινά των συνανθρώπων μου.

    Ως νοσοκομειακός ιατρός (η ειδικότητα του παιδίατρου έχει τη βαρύτητα της), εκπρόσωπος μιας νέας γενιάς που σηκώνει στις πλάτες της τις υπαρκτές και πολλές   αμαρτίες των προηγούμενων νοοτροπιών, που δυστυχώς σε μια προνομιούχα μειοψηφία επιβιώνουν ακόμα (χρηματισμός, σχέσεις οικονομικές με τις φαρμακευτικές εταιρίες, νεποτισμός, ανάγωγη συμπεριφορά, κακή άσκηση της τέχνης μας κ.τ.λ.), φώναζα με όσο σθένος είχα πως δεν αντέχουμε άλλο, γινόμαστε επικίνδυνοι και είναι θέμα λίγων μηνών να καταρρεύσουμε και μαζί με μας όλο το ΕΣΥ. Δεν έγινα δυστυχώς πιστευτός και αρχικά θεωρήθηκε ως ένα συνδικαλιστικό τέχνασμα άσκησης πίεσης στη διοίκηση, για να μη χάσουν οι ιατροί τα κεκτημένα τους. Γιατί να πέσετε τόσο έξω. Δεν μπορείτε να διακρίνετε το ψέμα από μια ειλικρινή και τίμια φωνή; Δεν το πίστεψε ο διοικητής, γιατί δεν ήθελε ποτέ να το πιστέψει, μιας και διοικεί νούμερα, ισολογισμούς και είναι ο πιο φανατικός υποστηρικτής της τρόικας, έχοντας ως σκοπό του να βάλει σε τάξη τους «τεμπέληδες ελληναράδες και χαραμοφάηδες ιατρούς του ΕΣΥ». Αυτός δε θα το πιστέψει συμπολίτη μου και μου είναι πραγματικά αδιάφορο. Άλλο είναι το στρατόπεδό του. Αλλά εσύ, με τη καρδιά τον δικαιώνεις στα καφενεία και στα κομμωτήρια, τονίζοντας με έμφαση «τους έβαλε τα δυο πόδια σε ένα παπούτσι, για αυτό διαμαρτύρονται οι παλιοφακελάκηδες, που άμα δεν έχεις λεφτά πεθαίνεις». Και μόνο για μια τέτοια κουβέντα θα ήθελα να ακούσεις και μένα και μετά αποφάσισε για το μέλλον μου, το μέλλον των παιδιών μου, αλλά και το δικό σου μέλλον.

    Δυστυχώς, δε με πίστεψαν και τα μέλη του διοικητικού συμβουλίου, τίμιοι και λογικοί άνθρωποι, θεωρώντας ότι υπερβάλλω (στο ότι δεν αντέχουμε περικοπές στο ανθρώπινο δυναμικό) και όλο και κάποια εξοικονόμηση μπορεί να γίνει. Με θεώρησαν ένα αριστερό συνδικαλιστή που στόχο έχει την προβολή του και μόνο. Ένας από τους ουσιαστικούς λόγους παραίτησης μου είναι γιατί σιχαίνομαι αυτή την παρακμή του δήθεν συνδικαλισμού των ημερών μας και δε βρήκα καλύτερο τρόπο να το διατρανώσω. Δυστυχώς, η δυσπιστία και η αλλοτρίωση στην εποχή μας είναι οι κυρίαρχοι των ανθρώπινων σχέσεων, που έχουν μετατραπεί σε σχέσεις συμφέροντος. Εννοείται πως ούτε η 4η ΥΠΕ, ούτε το υπουργείο συγκινήθηκε από τις επιστολές μου, τα φαξ και τα τηλεφωνήματα που τους απέστειλα. Για την κεντρική διοίκηση ήμουν μόνο μια προσωρινή παραφωνία, ανάξια λόγου για αυτούς τους σημαντικούς ανθρωπίσκους, που επιστράτευσαν τα τοπικά στελέχη διοίκησης για να με μηδενίσουν ως εμπόδιο στη «σωτήρια « πολιτική τους. Τέλος, ούτε οι πλειοψηφία των συναδέλφων μου με πίστεψε, χωρίς να ξέρω τους λόγους, μόνο να εικάζω μπορώ. Δεν είναι, όμως, ώρα για εικασίες. Οι ίδιοι πίστεψαν πως με τις δικές τους επαφές, πιπιλίζοντας το τροπάρι του μόνιμα αδικημένου νομού και μέσω των βουλευτών θα βρούνε λύση. Από ποιους βουλευτές, που οι άνθρωποι πιστοί στην κομματική γραμμή νομοθέτησαν το χάλι στο οποίο καλούμαστε να δουλέψουμε. Πρόκειται για μία τακτική που δεν την υιοθέτησα (να γλείφω για βουλευτική ελεημοσύνη), θεωρώντας τη αναχρονιστική και που με οδήγησε σε ουσιαστική ρήξη με το συνδικαλιστικό κατεστημένο, όχι μόνο των εν ενεργεία συνδικαλιστών, αλλά και των συναδέλφων μου που θεωρούν πως χτυπώντας το χέρι, υψώνοντας τη φωνή και διαπραγματευόμενος με την εξουσία θα δώσεις λύσεις στα σημερινά αδιέξοδα. Δυστυχώς, αγνοείται το πολυποίκιλο και αλληλοσχετιζόμενο της παγκοσμιοποιημένης μας εποχής. Ξεχνούν πως η λύση βρίσκεται μέσα μας. Όταν ο λαός φοβάται την εξουσία γίνεται μάζα, όχλος, που άγεται και φέρεται. Αν, όμως προκαλεί φόβο στην εξουσία, γίνεται κοινωνία ελευθέρων πολιτών.

    Μια ματιά στο τώρα της ελληνικής πραγματικότητας είναι αποκαλυπτική. Το νοσοκομείο της Ζακύνθου καταρρέει και ο διοικητής του παραιτείται σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την υποχρηματοδότηση του νοσοκομείου του. Οι ιατροί του Ρεθύμνου αγωνιούν μήνες τώρα γιατί λειτουργούν χωρίς βασικές ειδικότητες. Η μονάδα νεογνών στο πανεπιστημιακό ΑΤΤΙΚΟ δεν έχει νεογνολόγους για να δουλέψει. Ιατροί ξυλοκοπούνται στις εφημερίες του γιατί ο κόσμος περιμένει ώρες στην αναμονή. Και για να γίνω πιο τοπικός. Το νοσοκομείο μας υπολειτουργεί επιστημονικά τους τελευταίους 14 μήνες. Χωρίς τις μισές ειδικότητες και με τις άλλες να τα βγάζουν πέρα με ένα ιατρό ειδικό και αν είναι τυχεροί με μερικούς ειδικευόμενους, που καλούνται να σηκώσουν βάρος που δεν τους αναλογεί, με φθορά δική τους και φθορά στην υγεία των ασθενών μας. Οι ικεσίες μας και οι προειδοποιήσεις μας δεν έφθασαν ούτε στα δικά σου αυτιά συμπολίτη μου. Πιο το αποτέλεσμα. Να υπάρχει ένας καρδιολόγος μέρα παρά μέρα, μέχρι να καταρρεύσει, ένας σούπερ ήρωας παθολόγος, που καλύπτει τα πάντα, ένας χειρουργός, και δυστυχώς από σήμερα και ένας  ΜΟΝΟ παιδίατρος.

     Ας μιλήσω λίγο παραπάνω για την ειδικότητα μου, Σερραίε πολίτη, με όλο το σεβασμό προς τους άλλους συναδέλφους. Θέλω να δείτε πως είναι η ζωή μου, αλλά και των συναδέλφων μου.

     Για να λειτουργεί ικανοποιητικά η παιδιατρική του νοσοκομείου μας, που καλύπτει συνοπτικά τους εξής τομείς: κλινική 20 κλινών (νοσηλεύονται 700/έτος), άτυπη-μη νόμιμη μονάδα νεογνών ενδιάμεσης νοσηλείας 5 θερμοκοιτίδων (νοσηλεύονται 100/έτος), τμήμα ΤΕΠ (εξετάζονται 25000 περιστατικά/έτος), αίθουσα τοκετού (σε 600 τοκετούς/έτος), 2 μαιευτικές κλινικές (εξέταση 4000 περιστατικών νεογνών /έτος), διακομιδές στη Θεσσαλονίκη (περίπου 100/έτος), θα έπρεπε να είχε 7 ειδικούς παιδίατρους και 8 ειδικευόμενους και στις εφημερίες να υπήρχαν: 1 ειδικός και 2 ειδικευόμενοι σε ενεργή εφημερία, ενώ 1 ειδικός σε ετοιμότητα σε περίπτωση διακομιδής ή άλλης επείγουσας συνθήκης. Πρώτα θυσιάστηκε η ετοιμότητας του ειδικού. Τη θεώρησαν περιττή για τη δύσκολη οικονομική κατάσταση της χώρας μας. Δεν διαμαρτυρήθηκε κανείς. Κι όταν μιλάμε για εφημερία αγαπητέ μου πολίτη, τουλάχιστον για την παιδιατρική, που μπορώ και πρέπει να έχω άποψη, μιλάμε για την προστασία του παιδιού σου. Είμαι απλήρωτος 10 μήνες και οι διακομιδές που έχω κάνει με το διασωληνωμένο νεογνό κάποιου συμπολίτη μας δεν φαίνονται πουθενά, είναι άφαντες, κομμένες από το λογισμικό τους σύστημα, αλλά έχουν γίνει από μένα τον τεμπέλη, που μέσο όρο εργάζομαι 8 ώρες/ημέρα για 365 μέρες το χρόνο. Μετά κόψανε τον ένα από τους δύο ειδικευόμενους από την εφημερία, με το σκεπτικό ότι τα καταφέρνουμε. Τι καταφέρνουμε; Γιατί μας ζητούν να στηριχτούμε στη φιλοτιμία του ειδικευόμενού μας, ιατρού εμπειρίας από 1 μήνα μέχρι 2 έτη, που έρχεται για να μάθει και όχι για να κρατήσει την εφημερία. Αυτό που καταφέρνω είναι να ξεκινώ την εργασία μου – εφημερία μου, μιας και η κλινική μου εφημερεύει καθημερινά όλο το 24ωρο, από τις 8 το πρωί και να πηγαίνω για ύπνο μετά από 20 ώρες, αν είμαι τυχερός και δεν υπάρχει κάτι το επείγον. Σε όλο αυτό το διάστημα να πρέπει: να εξετάσεις-θεραπεύσεις τα παιδιά που νοσηλεύεις (με τις ιδιαιτερότητες ενός παιδιού), να εξετάσεις τα νεογνά των μαιευτικών κλινικών με τις μαίες και τους γονείς να διαμαρτύρονται και με το δίκιο τους, γιατί αργεί αυτός ο ιατρός, οπότε να με βρίζουν σιωπηρά, κι ας μην έχω καθίσει ούτε λεπτό, γιατί πρέπει να είμαι στις καισαρικές στην αίθουσα τοκετού, με την ελπίδα ότι δε θα χρειαστεί εισαγωγή το νεογνό, γιατί όταν χρειάζεται θέλω το λιγότερο 1 ώρα για να το σταθεροποιήσω. Κι αν υπάρχει χρόνος να εξετάσουμε τα δεκάδες παιδιά που παραπέμπουν οι ιδιώτες παιδίατροι ή φέρνει το προσωπικό του νοσοκομείου ή ζητούν τη βοήθειά μας οι ειδικευόμενοι για κάτι που τους προβληματίζει και πιστέψτε με και συχνό είναι και το σωστό είναι, για να εκπαιδεύουμε και να μην κινδυνέψει κάποιο παιδί, όσο γίνεται υπό τα ανθρώπινα όρια. Και να εξετάζεις μέχρι τις 4 τα ξημερώματα. Αυτό σημαίνει τα καταφέρνουμε. Γιατί τόση κοροϊδία. Γιατί συμπολίτη μου νομίζεις πως είμαι τεμπέλης και πως η δουλειά μου δεν αξίζει; Δεν αξίζουν τα παιδιά σου τίποτα; Και θα πρέπει το επόμενο πρωί να είμαι νηφάλιος για άλλες 7 ώρες εργασίας.

     Για ποιο λόγο σας κουράζω με τέτοιες λεπτομέρειες. Γιατί δεν αντέχω άλλο τη υποκρισία και την κοροϊδία. Δεν μπορώ πια να ασκώ την παιδιατρική μου, με τον τρόπο που της αρμόζει και με το σεβασμό απέναντι στους μικρούς μας ασθενείς και τους γονείς του. Κι αυτό θέλει η διοίκηση. Να λυγίσουμε και να αλλοτριωθούμε, όπως οι ίδιοι και να πουν με στόμφο, πως είμαστε τα ίδια κουμάσια με αυτούς. Πριν λίγες ημέρες μέσα στην παραζάλη της δουλειάς, ακούγοντας από παντού το όνομα μου και όλοι να ζητούν τον παιδίατρο, φώναξα για πρώτη φορά σε μια γιαγιά που όρμησε στο γραφείο για να τις γράψω φυσιοθεραπείες για το εγγόνι της. Η γυναίκα έβλεπε το υπαρκτό πρόβλημα της, γιατί δήθεν δεν μπορεί να τις γράψει άλλος παιδίατρος, παρά μόνο νοσοκομειακός. Να το χάψω και να εξυπηρετήσω, όπως πάντα. Σε τέτοιες συνθήκες; Που να ξέρει ο καθένας τι γίνεται στο μυαλό μου, ποιο είναι επείγον, πως πρέπει να λειτουργεί μια κλινική. Αισθάνθηκα άσχημα που φώναξα, αλλά και που δουλεύω τόσα απάνθρωπα. Ας πάει κάποιος σε μια γερμανική κλινική. Η διοίκηση με ποδοπάτησε εδώ και καιρό. Εσύ, σύμμαχέ  μου, Σερραίε πολίτη, γιατί δεν με καταλαβαίνεις; Γιατί δεν με πίστεψες πως δεν αντέχω άλλο και όλη η προσπάθεια είναι πλέον  δυσβάστακτη, αλλά και επικίνδυνη; Και το αποκορύφωμα, η επιβράβευση των προσπαθειών όλων των παιδιάτρων, που είμαστε όλοι κι όλοι 6 σε όλο το νομό, αντί για 23, με αφορμή την επίσχεση των ειδικευομένων, να εφημερεύουμε από σήμερα ένας μόνο ειδικός, γιατί οι 4 ώρες ξεκούρασης στις 24 είναι μια τρελή πολυτέλεια, που δεν την αξίζουμε. Και άντε και αντέχεις της αϋπνία. Το λάθος που θα κάνεις από την κούραση; Η διακομιδή   που θα προκύψει; Ποιος θα διακομίσει και ποιος θα μείνει πίσω; Τι θα πω στη συνείδηση  μου, στη μάνα του άρρωστου παιδιού, στα παιδιά μου που θα έχω καταλήξει φυλακή ή στην εντατική; Για ποιο λόγο η ολική θυσία μου, αφού η μέχρι τώρα μερική θυσία δεν σε έχει αγγίξει συμπολίτη μου και με τσουβαλιάζεις με τους επιόρκους, που εσύ τους χρημάτισες, γιατί ήθελες άμεση εξυπηρέτηση και το καλό όνομα, άσχετα αν σε χειρούργησε ο βοηθός του ονόματος;

    Με την επιστολή αυτή, που θα κοινοποιηθεί στη διοίκηση, στην ΥΠΕ, το υπουργείο και τα ΜΜΕ-διαδίκτυο, δε θα έχεις δικαιολογία πως δεν ήξερες σε τι περιπέτεια βαδίζουμε κι εσύ ως χρήστης του ΕΣΥ κι εγώ ως λειτουργός του ΕΣΥ. Αντί για 4,5 άτομα στην εφημερία, από σήμερα υπάρχει μόνο ΕΝΑ. Η ευθύνη είναι της τροικανής διοίκησης, που επιτελούς βρήκε που γίνονται οι σπατάλες και τις έκοψε, κυριολεκτικά  σφάγιασε, αλλά και σε εσένα που θα μου φέρεις το παιδί σου να το εξετάσω θεωρώντας ότι μπορώ να το κάνω καλά. Αν άλλοι συνάδελφοι ή άλλης ειδικότητας μπορούν να ασκούν την ιατρική κάτω από αυτές τις συνθήκες να το πουν και να το κάνουν δημόσια. Κι αν κάποιος έξυπνος πει πως αν δεν αντέχεις παραιτήσου και φύγε να έρθει πιο ικανός από εσένα, θέλω να ξέρει πως μάταια θα ψάξει, μιας και  ανθρώπους για τέτοια θυσία  μόνο ως μουσειακά είδη θα βρείτε.

    Μη γελιέσαι συμπολίτη μου. Ο στόχος τους είσαι εσύ, η περιουσία σου, οι εργατοώρες σου, η ζωή σου η ίδια. Θέλω να ξέρετε πως μας οδηγούν, τους παιδιάτρους του νοσοκομείου μας στη σφαγή. Πριν μας κατασπαράξετε, ως απώτατο χρέος στα παιδιά μου, θέλω να ξέρετε πως έως τώρα έχω προσπαθήσει να τηρήσω την ιπποκρατική αρχή και αν δεν μπορώ να ωφελήσω, προσέχω να μη βλάπτω. Δεν έχω χρηματιστεί, ούτε κατά διάνοια και έχω προσπαθήσει να βοηθήσω, σύμφωνα με τις δυνατότητές μου και τις λίγες μου γνώσεις, όποιο συμπολίτη τον έσπρωξε η ανάγκη σε μένα. Για αυτά τα λίγα ας είναι τα παιδιά μου περήφανα για τον πατέρα τους. Μακάρι να σωθεί η πατρίδα και να ξαναχαμογελάσουμε, κι ας έχουν θυσιαστεί ορισμένοι. Αλλά μέσα από την απάθεια του λαθρεπιβάτη του καναπέ και της άποψης «εγώ θα βγάλω τα κάστανα από τη φωτιά», μέσα από τον υπάρχοντα συνδικαλισμό, μέσα από τα σημερινά κόμματα και κυρίως μέσα από τους δοτούς και κομπλεξικούς δήθεν ευρωπαϊκής κουλτούρας διοικούντες, προβλέπω ένα ζοφερό μέλλον.

    Ας σταματήσουμε τους υποκριτικούς λόγους και την ψεύτικη επαναστατική διάθεση. Άλλοτε να λέμε ευχαριστώ δημόσια στη διοίκηση και την εξουσία και άλλοτε να βρίζουμε και να μηνύουμε κατά το δοκούν με γνώμονα τα συμφέροντα της κάστας μας. Από τη μια να ξεσηκωνόμαστε, και σωστά, που θα εφημερεύει ένας ιατρός στο Κέντρο Υγείας και από την άλλη να σιωπάμε που δεν υπάρχει παιδίατρος στο Κέντρο Υγείας για χρόνια. Γιατί τόσο ρατσισμός για τα παιδιά μας; Από τη μια να λέμε, και σωστά, ότι χρειαζόμαστε στο Κέντρο Υγείας για να σώσουμε κάποιο συμπολίτη μας και από την άλλη όταν στα ΤΕΠ του νοσοκομείου μπορείς να σώσεις κατά δεκάδες, να ξεχωρίζεις το σώσιμο σε πρωτοβάθμιο και δευτεροβάθμιο. Από τη μια να δέχεσαι την ουσιαστική βοήθεια των ιατρών από τα Κέντρα Υγείας, που πολλές φορές είναι αν όχι καλύτερη τουλάχιστον ισάξια με τους νοσοκομειακούς ιατρούς, και από την άλλη να κάνεις διακρίσεις σε ιατρούς πρώτης και δεύτερης διαλογής, για να το παίζεις ντεμέκ διευθυντής και ιατρός ολκής. Αυτά τα ανάξια σοβαρής κριτικής πρέπει να εκλείψουν άμεσα. Είμαστε σε εμπόλεμη κατάσταση και δεν περισσεύει κανείς και αυτό πρέπει να το καταλάβουν οι πάντες και επιτέλους ας με πιστέψετε πως είμαστε τόσο λίγοι για ένα δυσανάλογα μεγάλο έργο, που πια δεν αντέχουμε. Πλέον η άσκηση της ιατρικής μου στρέφεται σε βάρος της υγείας μου και ο αγώνας μου θα είναι να μη στραφεί εναντίον των παιδιών μας. Αποκλειστικά υπεύθυνη είναι η διοίκηση. Η δική σου η ευθύνη συμπολίτη μου, ποια είναι; Πως με προστάτεψες; Πως με βοήθησες; Πως σκέφτηκες για το παιδί σου; Σου αρκεί να βλέπεις μια άσπρη μπλούζα και μόνο; Ποια η δική σου η πράξη; Όλα να τα αφήσουμε στο έρμο το ριζικό μας;

Με τιμή και σεβασμό

Σε κάθε συμπολίτη μου,

Σε κάθε ασθενή μου

Χαράλαμπος Ν. Βελιώτης

Παιδίατρος-Νεογνολόγος

Επιμελητής Α` ΕΣΥ

 

11 σχόλια

Filed under ΘΕΜΑΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ, ΠΟΕΔΗΝ, ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΓΕΝΙΚΟΥ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟΥ ΣΕΡΡΩΝ "ΑΓΙΟΣ ΛΟΥΚΑΣ"

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΟΣ ΓΙΑ ΘΕΣΕΙΣ ΔΙΟΙΚΗΤΩΝ ΣΤΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑ

Διορία έως τις 27 Μαρτίου για να εκδηλώσουν ενδιαφέρον έχουν όσοι θέλουν να αναλάβουν κάποια εκ των 87 θέσεων διοικητών και 93 θέσεων αναπληρωτών διοικητών των δημόσιων νοσοκομείων. Την Πέμπτη υπεγράφη από τον υπουργό Υγείας κ. Ανδρέα Λυκουρέντζο η σχετική πρόσκληση ενδιαφέροντος, ενώ έχει ήδη συσταθεί και η ειδική Επιτροπή η οποία και θα αξιολογήσει τις αιτήσεις.

Ο κ. Λυκουρέντζος απηύθυνε πρόσκληση σε έμπειρα στελέχη της αγοράς, ενώ αίσθηση προκάλεσε η «απάντησή του», σε όσους ασκούν κριτική για τη σημερινή διαχείριση στον τομέα Υγείας. Οπως είπε «όποιος εκ των σημαντικών μάνατζερ της αγοράς θέλει να βοηθήσει την πατρίδα σε αυτή τη δύσκολη στιγμή ας έρθει να αναλάβει θέση αμισθί. Ιδού πεδίον δόξης λαμπρόν».

Οι υποψήφιοι πρέπει να είναι πτυχιούχοι ΑΕΙ ή ΑΤΕΙ ή να κατέχουν αναγνωρισμένο τίτλο σπουδών ιδρύματος του εξωτερικού. Επιπλέον θα συνεκτιμηθούν μεταπτυχιακοί τίτλοι σπουδών με έμφαση στη διοίκηση, τα οικονομικά, την πληροφορική όπως θα συνεκτιμηθεί και η εμπειρία διοίκησης με έμφαση στις μονάδες υγείας και η γενικότερη επαγγελματική και κοινωνική αναγνώριση. «Υποψηφιότητα» μπορούν να θέσουν και οι εν ενεργεία διοικητές και αναπληρωτές των νοσοκομείων.

Σύμφωνα με τον κ. Λυκουρέντζο, οι νέοι διοικητές θα έχουν επαυξημένες ευθύνες και καθήκοντα σε σχέση με το παρελθόν. Θα υπογράψουν μνημόνιο συνεργασίας με την ηγεσία του υπουργείου Υγείας και θα αξιολογούνται σε ετήσια βάση ως προς την επίτευξη των στόχων που θα έχει θέσει το υπουργείο. Όπως μάλιστα τόνισε «διαψεύδονται όσοι εκτιμούσαν ή ανέμεναν για να δικαιώσουν δικές τους εσφαλμένες εκτιμήσεις για τη μείωση των τυπικών και ουσιαστικών προσόντων των υποψηφίων». Παράλληλα, έσπευσε να διευκρινίσει ότι δεν θα ισχύσουν «κομματικά κριτήρια και κατανομές».

Τα απαραίτητα δικαιολογητικά που πρέπει να καταθέσουν οι υποψήφιοι είναι η αίτηση (θα περιλαμβάνει τα στοιχεία του αιτούντος, τη θέση για την οποία εκδηλώνεται ενδιαφέρον και την υγειονομική περιφέρεια της επιλογής του υποψηφίου), πλήρες βιογραφικό σημείωμα και υπεύθυνη δήλωση περί μη ύπαρξης τελεσίδικης ποινικής καταδίκης. Τα δικαιολογητικά υποβάλλονται στην έδρα των ΥΠΕ σε κλειστό φάκελο αυτοπροσώπως ή ταχυδρομικά, και ηλεκτρονικά στον διαδικτυακό τόπο www.moh.gov.gr

H διαδικασία αξιολόγησης θα ξεκινήσει αμέσως μετά και αναμένεται να ολοκληρωθεί εντός του Απριλίου, αν και θα εξαρτηθεί από τον όγκο των αιτήσεων. Τα μέλη της Επιτροπής Αξιολόγησης είναι ο γενικός γραμματέας του υπουργείου Υγείας κ. Πελοπίδας Καλλίρης, ο πρόεδρος του Κεντρικού Συμβουλίου Υγεάις κ. Σκανδαλάκης, ο καθηγητής της Ιατρικής Σχολής Αθηνών κ. Παπαβασιλείου, ο εκπρόσωπος του ΑΣΕΠ κ. Καπερώνης και ο πρόεδρος της ΓΣΕΒΕΕ κ. Ασημακόπουλος.

πηγή: kathimerini.gr

Σχολιάστε

Filed under ΘΕΜΑΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ